Foto: Duncan Wijting

Sexton Creeps rocken in Vera: 'Je blijft voelen dat er een lijk uit de kast gaat vallen'

Foto: Duncan Wijting

Sexton Creeps is een bijzondere Groningse rockband. Het stel muzikanten heeft meer weg van een kunstenaarscollectief dat wordt aangevoerd door ene J.C. In Vera werden drie platen gepresenteerd.

Poesje is dood, poesje is dood! Het zijn de woorden die Eddy Huizing begin jaren tachtig op vinyl vastlegde met The Chops, een voorloper van de pretpunkende Boegies. Een bescheiden punkklassieker. De woorden galmen door een nog wat lege zaal. Het is de stilte voor de storm en gelegenheidsdiscjockey Dik Smid probeert de stemming erin te krijgen. Zo’n plaatpresentatie in de poptempel van Groningen is voor iedere lokale band een hoogtepunt in de carrière.

Spanning

Drie platen tegelijkertijd presenteren is uitzonderlijk. Sexton Creeps doet het vrijdagavond met het nieuwe Lost hours (de negende!) en de niet eerder uitgebrachte cd's HeilHiKopter (uit 2016) en Digital pillory (2011). De in elf jaar veelvuldig van bezetting wisselende band doorstond crisissen en nu heerst backstage een gezonde wedstrijdspanning. Iemand rookt wat kruidigs, er wordt een biertje gedronken, mensen begroeten elkaar en kletsen. Na de soundcheck van 3,5 uur eerder die dag is het wachten geblazen.

Voor bassist Jos Volkers is het helemaal een gedenkwaardige avond. Hij neemt afscheid van de band om zijn geluk als beeldend kunstenaar in Roemenië te beproeven. Het wordt iets met een raket die in plaats van onheil veroorzaken positieve vibes moet losmaken. Zo’n bioremediating missile klinkt vaag, maar er zit beslist een nobel ecologisch doel achter. En de helft van het benodigde bedrag – tachtigduizend euro – is via crowdfunding al binnengehaald.

Incestueus

,,Nog een kwartier”, roept de Vera-host. De zaal loopt geleidelijk aan vol met muzikantenvolk, mannen en vrouwen die zelf in bands als Garcia Garcia, Planet Orange, Wolvon, Harm’s Fork, The Monroes, Avery Plains en Drive-by Wedding spelen. En de Groningse alternatieve popscene is incestueus. Poparchivaris Gert Plas is er en zoals het bij zijn functie hoort, geeft hij geen waardeoordeel. Harry Kingma is er ook, omdat een gepland optreden met zijn Reverse Cowgirls wegens ziekte van gitarist Joost Dijkema niet door kon gaan.

,,Ik vind Sexton Creeps live altijd wel intrigerend”, zegt hij. ,,Er gebeurt altijd wel wat. Zoals die keer in Het Viadukt, toen er tijdens de show een vrouw op het podium werd beschilderd.”

loading  

Zo gek zal het dit keer niet worden, al is de opkomst van J.C., ofwel zanger Jan Harry Rus, maf. Met een verwilderde blik in de ogen eist hij in een trainingspak bewegend een groot gedeelte van de zaal op, de tweehonderd bezoekers kijken in een halve kring gefascineerd toe. De galm op zijn stemgeluid zorgt voor extra vervreemding. Typisch Sexton Creeps, dat zoeken naar gekte. En zo niet Gronings, dat drama en die pathetiek.

Durf

Gedurfd, op een plek waar normaal en nuchter doen eerder cool wordt gevonden. Maar in diezelfde ‘club for the international pop underground’ stortte een jonge Nick Cave met The Birthday Party ooit zijn geestesleven uit. De Australiër is beslist van invloed op het werk van de Groningers. Zoals David Eugene Edwards (Wovenhand) iets van zichzelf zal hebben herkend toen hij ze vorig jaar vroeg als support act.

Drummer Karl Huisman liet eerder al weten dat het door David Lamain (De Kat) gemixte Lost hours misschien wat mellower is dan we gewend zijn van de Creeps. ,,Het zijn eigenlijk ‘mooiere’ liedjes, maar ergens blijf je voelen dat er een lijk uit de kast gaat vallen.” En zo is het. Zo ontpopt zich met uiteindelijk negen m/v op het podium een mis voor minnaars en minnaressen van een kunstzinnig wereldje. Tikje psychedelisch en theatraal, vaak onstuimig en repeterend, soms breekbaar. Dat laatste is het geval als Klaske Oenema zingt. Haar stem kleurt fraai bij die van haar partner, J.C. 

Toekomst

Hoe de toekomst van het nu tot viertal geslonken Sexton Creeps eruitziet, niemand die het weet. Het zal manager Joost Rohde die de tafel met merchandise bemand vermoedelijk een zorg zijn. Hij koestert ongetwijfeld het mooie moment. Met liefde voor de creatieve underground die grillig is, maar als voedingsbodem onmisbaar voor een gezonde muzikale scene.

menu