Achter het behang #46 (slot): Soms lijkt het nieuwe normaal best veel op het oude

Illustratie: Infographics DvhN

,,Morgen wil ik aan mijn spreekbeurt en mijn topo werken’’, zegt grote broer in de auto op weg naar huis. Zijn haar is zanderig. We hebben gezwommen in een Drents meertje vlakbij de camping waar opa en oma (van die mensen met een camper met eigen sanitair) een paar nachtjes staan. Het water was koud maar zelfs onze ik-hou-niet-van-natuurwater puber was zo ingekakt door het corona-hangen dat hij er zonder aarzelen in sprong.

Hij werd herboren in de Ieberenplas.

Spreekbeurt. Topo. Het gaat weer beginnen. Volgende week gaan ze halve dagen naar school, tegen het advies van Mark Rutte in - maar die is zelf ook nooit te beroerd om maatregelen na voortschrijdend inzicht weer bij te stellen. Het is een klein schooltje in een klein dorp, voordat we hier te veel verkeersbewegingen krijgen moet eerst het halve dorp halve dagen straatraces gaan organiseren.

De systeembeheerder zit niet in de auto. De duik in de Ieberenplas heeft hem zo opgefrist dat hij op mijn racefiets aan de terugweg is begonnen (over nieuw normaal gesproken).

Zijn baas heeft al gevraagd of hij volgende week weer op kantoor komt, maar hij aarzelt nog. Als ik weer mocht zou ik juichend om zeven uur ‘s ochtends op de stoep staan (ware het niet dat ik de kinderen weer naar school moet brengen). Ik na twee weken er-is-niks-te-doen meivakantie best zin om te werken maar ik zie als een coronavirus op tegen de videovergaderingen, het eindeloze bellen en het ronddraaien in mijn eigen hoofd.

Voor kleine broer begint maandag pas écht een nieuw normaal: de kleuterschool waar hij nog maar drie weken aan snuffelde en hoorde dat de juf daar soms tegen hem zegt dat hij stil moet zijn - helemaal niet normaal: héél stom.

Aan de Ieberenplas was hij gelukkig nog een en al onbekommerde pret. Hij vroeg of ik met hem wilde ‘pletschen’, dus we trappelden een tijdje naast elkaar in het zand terwijl hij ‘3-2-1-go’ zei en toen namen we de aanloop. We stoven door het zand, spetterden door het ondiepe, hij hield in en ik dook.

Het water was precies zo koud als het hoorde te zijn. Soms lijkt het nieuwe normaal best veel op het oude.

menu