Spoedhulp voor asielzoekerskinderen

Asielzoekerskinderen zijn vaak getraumatiseerd. Ze geestelijk ondersteunen is lastig omdat ze zo vaak moeten verhuizen. Jonx-Lentis maakt nu korte hulpprogramma’s.

Stress

Op het consultatiebureau voor asielzoekers signaleren ze het: kinderen vanaf 3 jaar die lijden aan stress. Ze zijn teruggetrokken of juist agressief, hebben nachtmerries, hoofdpijn, buikpijn, lange huilbuien.

Toch verwijzen de azc-huisartsenposten – toegangspoorten tot de gespecialiseerde hulp – deze kinderen niet vaak door naar organisaties voor geestelijke gezondheidszorg. Dit omdat die vooral landurige hulp bieden; voor asielzoekerskinderen is dat minder geschikt, omdat zij zo vaak moeten verhuizen.

Hulpprogramma’s

Om gestreste kinderen in de azc’s sneller en beter te kunnen helpen heeft Jonx Lentis, de organisatie die kinderen en hun ouders helpt met psychiatrische problematiek, nu een breed scala aan korte hulpprogramma’s ontwikkeld. Dat omvat gezinsbegeleiding, creatieve therapie – van drama tot sport – en de ‘kliktherapie’ EMDR, die zich in een aantal behandelingen richt op het verwerken van post-traumatische stress. Het Jonx-hulpprogramma wordt aangeboden aan alle azc’s in Groningen en de opvangcentra in Ter Apel.

,,Deze kinderen vormen een groep die relatief weinig aandacht krijgt’’, zegt Jonx-coördinator Iris van der Horst. ,,De discussie over asielzoekers draait vooral om instroom en wetgeving. Deze programma’s kunnen verlichting brengen, de ergste stress wegnemen, kinderen het gevoel geven dat ze weer een beetje grip hebben op een situatie waar ze zelf niet voor gekozen hebben. Maar het is goed mogelijk dat kinderen die in Nederland mogen blijven, in een later stadium meer hulp nodig hebben.’’

‘Dubbel getraumatiseerd’

Dat denkt GZ-psycholoog Hinke Nicolai ook. Ze begeleidt asielzoekerskinderen in de polikliniek in Stadskanaal en ziet met enige regelmaat jonge cliënten, meest in de basisschoolleeftijd, die getuige zijn geweest van de moord op een ouder of die verkrachtingen hebben gezien of meegemaakt. ,,Vooral de kinderen in de vertrekcentra maken zich echt grote zorgen. Ze zijn dubbel getraumatiseerd: door dat wat ze in hun vaderland en tijdens de vlucht hebben meegemaakt, vervolgens de onzekerheid hier in Nederland, gecombineerd met de manier waarop ze noodgedwongen moeten wonen. Een azc is geen goede omgeving voor een kind. Tegelijkertijd willen ze zich groot houden voor hun ouders. Ze komen eigenlijk niet toe aan verwerking van hun angst.’’

Een therapie, hoe kort ook, kan de situatie tijdelijk verzachten, zegt Nicolai. ,,Zodat ze de moed er een beetje in houden.’’

Toon reacties

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.