Spoorbrug Zuidhorn steekt over: ‘Die techniek! Geweldig’

Foto: Jan Willem van Vliet

De oversteek van de nieuwe spoorbrug over het Van Starkenborghkanaal in Zuidhorn trok zaterdag veel publiek. ,,Dit maak je maar één keer mee.’’

De nacht was nog jong toen Klaas en Fokje Heuker uit Leek zaterdag opstonden. Kwart over drie. De voorbereidingen voor de grote oversteek in Zuidhorn zouden om vijf uur beginnen. Ze wilden niets missen, de campingstoeltjes moesten mee en de koffie nog gezet.

,,De kinderen verklaren ons voor gek. Die kijken gewoon op de webcam.’’

Eerste rang

De geruite stoeltjes zijn in Zuidhorn uitgeklapt pal voor het hek aan de noordzijde van het Van Starkenborghkanaal waarachter het publiek de plaatsing van de nieuwe spoorbrug kan bekijken. Zij aan zij zitten ze. Eerste rang. ,,Dit maak je maar één keer mee.’’

De witte spoorbrug van 1,7 miljoen kilo zwaar, 38 meter hoog en 180 meter lang staat dan nog op de zuidoever. Projectmanager Luke van der Steen van Max Bögl is om kwart over vier de werkbespreking gestart. Hier zijn ze twee jaar mee bezig geweest. Dit is D-Day.

De eerste grote stap is meteen de spannendste: één kant van de brug wordt op pontons in het water gereden. Alles is tot op de millimeter uitgedacht. Maar toch.

Geduld hoort erbij

Jan Alkema uit Groningen had om twintig over vijf zijn bordje muesli achter de kiezen, die hij de avond tevoren al had klaargezet, en was op tijd in Zuidhorn om de start te bekijken. Hij ziet hoe er water uit de ponton wordt gepompt terwijl de brug erop rijdt. ,,Om het gewicht op te vangen en stabiel te blijven’’, analyseert hij.

Alkema is werktuigbouwkundige. De techniek fascineert hem. Een spoorbrug in Zwolle, een gasturbine in Terneuzen; Alkema is paraat. Dit keer is het lekker dichtbij. Dat de operatie zo langzaam gaat dat beweging nauwelijks zichtbaar is, deert hem niet. Hij heeft geduld. ,,Dat hoort erbij.’’

‘Geen wind, dat is het belangrijkste’

Meer publiek arriveert tussen negen en tien, als de vrolijk versierde kraam met koffie, broodjes hamburger, suikerspinnen, donuts en gevulde koeken is geopend en het moment van de grote oversteek naderbij komt. Het zijn vooral mannen die het willen zien, veel van hen grijs of kalend, aangetrokken door het grote werk dat hier wordt verzet.

Rond tien uur, als iedereen wacht op de afvaart, begint het hard te regenen. Het jaagt weinigen weg. Schuilen kan onder de partytent en paraplu’s worden gul gedeeld. Voor de oversteek is regen geen probleem. Dit is perfect weer, aldus Aldert Baas van ProRail. ,,Geen wind, dat is het belangrijkste.’’

De brug komt in beweging. Het gaat langzaam maar soepel en allemaal volgens planning. ,,Die techniek!’’, roept Niezijlster Enno Kooi uit. ,,Dat is toch geweldig.’’

Techniek

Kooi, de sokken gestoken in sandalen, bezocht eerder al open dagen van de bouw, en volgende week is hij er weer bij als de tafelbrug iets verderop wordt geplaatst. Er is deze weken veel te zien in Zuidhorn. ,,Helaas is onze burgemeester net overleden. Anders had hij hier ook gestaan.’’

Naast Kooi staat Evert Riddersma uit Grijpskerk met een doorzichtige regenponcho over de kleren. Hij bestudeerde de techniek op de website, en ging ook regelmatig kijken. ,,Wist je dat ze dit allemaal met van die gewone rollertjes wit hebben geverfd?”

Veranderde aanblik

Rond twaalf uur is de overzijde bereikt. Projectmanager Luke van der Steen staat tevreden op de kade. Iets vederop, tussen het publiek, blinken zijn ouders van trots. Ze zijn uit Noord-Holland komen rijden, ze reizen hun zoons, die overal ter wereld projecten doen, graag na. ,,Anders wordt het leven zo simpel’’, zegt Martha van der Steen. ,,Hier beleef je nog wat.’’

Haar man heeft zijn stoel even afgestaan aan een 83-jarige dame, die het ook allemaal prachtig vindt. ,,Mijn andere zoon zit nu in Kazachstan’’, zegt Wils van der Steen. ,,Mee te kijken op de webcam.’’

Als de brug aan land is, duurt de operatie nog tot laat in de avond. Dan ligt hij echt op zijn plaats. De eerste treinen rijden er pas op 2 oktober overheen, de aanblik van Zuidhorn is vanaf nu voorgoed verandert. ,,Hij is altijd zichtbaar’’, zegt Enno Kooi. ,,Nu hebben we net zoiets als Groningen heeft met de Martinitoren.’’ Hij kijkt tevreden omhoog. ,,Ik vind hem mooi.’’

menu