Noodopvang vluchtelingen in Groningen

Steeds meer twijfel: Ik denk aan terugkeer naar Syrië

Noodopvang vluchtelingen in Groningen ANP

Hij weet dat het er niet veilig is. Maar Said uit Syrië denkt er toch aan terug te keren naar zijn land. De vluchteling in de Groninger noodopvang heeft hier veiligheid, maar is steeds somberder over zijn toekomst in Nederland.

Said uit Syrië zit in de noodopvang voor vluchtelingen in Groningen. Hij denkt erover terug te gaan naar zijn vaderland, ook al is het daar onveilig. De dertiger is niet de enige. Meer mensen in noodopvanglocaties twijfelen over hun perspectief in Nederland nu ze al maanden niets horen over de procedure. Ze zitten al tijden in een locatie die bestemd was voor zeer kort verblijf. Snelle doorstroming was de bedoeling, maar het aantal aanvragen voor asielprocedures stapelt zich op bij de Immigratie- en Naturalisatiedienst. Termijnen lopen daardoor flink op.

Vol goede moed
Met het verstrijken van de tijd neemt ook de veerkracht van veel vluchtelingen steeds verder af. De Syriër kwam bijna vijf maanden geleden naar Groningen. Eerst vol goede moed: hij was veilig en de mensen waren vriendelijk. De dunne matrasjes en de overvolle opvang nam hij voor lief.

Maar zijn reserves raken op. Dat komt mede door heftige dingen die hij meemaakte: veel vrienden en familie kwamen om bij aanslagen. ,,Elke dag sta ik op en vraag ik me af wat te doen.’’ Hij pakt een boek van tafel in de kamer met stapelbedden. ,,Dit heb ik al zes keer gelezen. Ik heb nog het geluk dat ik van lezen hou.’’ De eerste maanden hielp hij waar hij kon in de noodopvang. Bijvoorbeeld met vertalen. Maar ook daarvoor verdwijnt de energie. ,,De spanningen lopen op. Ook onderling. Mensen blijven aan elkaar vragen of ze al iets weten over de vervolgprocedure. Steeds als we ernaar vragen krijgen we te horen: ‘heb geduld’.

Spanningen
In het oude kantoorgebouw aan de Van Swietenlaan, naast het Martiniziekenhuis, is plek voor ruim vierhonderd mensen. De situatie leidt ook onderling tot spanningen. De kamers zijn gehorig. Jongeren hebben een ander leefritme dan ouderen. Een plek om terug te trekken is er niet. Een flinke groep bewoners ging pas voor het gebouw staan met spandoeken en kartonnetjes met teksten. ‘Thanx Nederland. We need permit’. Bedankt Nederland. We willen een verblijfsvergunning.

Het COA, beheerder van het gebouw, doet wat het kan. De afgelopen maanden was er dan ook vooruitgang. Kinderen gaan sinds januari naar school en er is een speeltuin en een basketbalveld aangelegd. Bewoners zijn mobieler sinds er een flink aantal fietsen beschikbaar is en er worden activiteiten opgezet als Nederlandse les. Bewoners zijn daar dankbaar voor. Maar het niet kunnen bouwen aan een toekomst weegt voor velen zwaarder.

Nadenken over de toekomst
Said: ,,Ik kan wel een fiets gebruiken om naar het centrum gaan, maar wat moet ik daar? Ik heb geen geld.’’ Het laatste dat hij had, gebruikte hij om te vluchten naar Nederland. Bij spaarrekeningen kunnen bewoners vaak niet, omdat er beslag op gelegd is. Bewoners in de noodopvang zitten nog niet in de asielprocedure, krijgen dus nog geen geld van de Nederlandse overheid. ,,In het begin gaat dat prima’’, zegt een bewoner. ,,We zijn al blij met een dak boven ons hoofd. Maar na vier maanden gaat een kind een keertje vragen aan papa of hij een snoepje mag. Papa moet keer op keer nee zeggen, omdat hij het niet kan kopen. Door dat soort dingen gaan mensen nadenken over hun toekomst hier.’’

Over de medewerkers en de Groningers hebben veel vluchtelingen niets dan lof. Al ontstaat er twijfel over de gastvrijheid. Said: ,,Ik weet nog hoe hartelijk we begroet werden in Groningen. Toen we aankwamen stonden er mensen met manden met appels klaar. Maar ik hoor ook het nieuws over demonstraties.’’ Hij zegt te begrijpen dat Nederlanders kritisch zijn. ,,Dingen lopen soms mis. Sommige medebewoners hier komen uit dorpjes waar helemaal niets was. Zelfs geen weg. Iemand ging laatst naar de Media Markt en pakte een telefoontje. Het kabeltje schoot los, het alarm ging af en de medewerkers dachten dat hij hem wilde stelen.’’

Risico's
De man zit met tranen in zijn ogen als hij zegt te beseffen dat teruggaan enorme risico’s meebrengt. Als hij hoort dat het COA stelt dat het echt niet lang meer kan duren voor de aanvraag wordt behandeld, zucht hij. ,,Het is steeds moeilijker te geloven, maar ik hoop het echt.’’

menu