De groten en minder groten uit de wereld van de muziek staan in de winkel van Hekman.

Muziekwinkel Hekman in Winschoten bestaat 95 jaar: 'Vroeger waren in dit deel van de Torenstraat meer winkels, nu zit ik op een soort eilandje'

De groten en minder groten uit de wereld van de muziek staan in de winkel van Hekman. Foto: Huisman Media

De muziekwinkel van Hekman, een begrip in Winschoten en zeer wijde omgeving, bestaat 95 jaar. Trees Hekman, de derde generatie, blikt terug maar ook vooruit, ver over het eeuwfeest heen.

In de Torenstraat in Winschoten, aan de rand van het winkelcentrum, staat de muziekzaak Hekman. Die viert zijn 95ste verjaardag en sluit, als het aan Trees Hekman ligt, nog lang niet voorgoed de deur.

Wie die deur opent en binnenstapt, hoort pop- of andere liedjes en ziet foto’s van popsterren, stapels bladmuziek en rekken met lp’s en cd’s. Bach en Beethoven, Pink Floyd en Peter Frampton, Adele en Anita Meyer, de groten en minder groten uit de wereld van de muziek zijn aanwezig.

Een echt familiebedrijf

Trees Hekman kent veel van hun composities en liedjes, ze heeft ze ontelbare malen gehoord in de tientallen jaren dat ze in de winkel staat en het bedrijf runt. ,,Hekman is echt een familiebedrijf’’, vertelt ze. ,,Mijn opa Eltjo Willem zette de zaak op, mijn vader Jelte Willem nam hem over en nu sta ik hier.’’

Opa Eltjo Willem opende de eerste Winschoter muziekwinkel in 1925 aan de Vissersdijk. Het was de tijd van de 78 toerenplaten; volkszanger Kees Pruis had een hit had met Waar woon ik? . ,,Mijn opa verkocht ook instrumenten en repareerde orgels’’, vertelt kleindochter Trees.

Die eerste winkel was klein en in de jaren 30 verhuisde Eltjo Willem eerst naar de Langestraat en daarna, kort voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, naar het huidige perceel aan de Torenstraat. ,,Mijn opa had ook een drukkerij en uitgeverij. Hij gaf onder meer toneelboekjes uit, met teksten van stukken die amateurverenigingen opvoerden.’’

Toby Rix

Vader Jelte Willem nam de winkel in 1956 over. Elvis scoorde met Blue Suede Shoes , Toby Rix met Malle vent ja , en de platen waren inmiddels van vinyl. De zaak werd enkele keren gemoderniseerd, in 1962 onder meer (het jaar van Anneke Grönlohs Brandend Zand ), waardoor hij meekon in de woelige sixties en seventies.

Dochter Trees hielp toen al regelmatig mee in de winkel en koestert de herinneringen aan die decennia. ,,Op de koopavonden stonden we met vier personeelsleden in de winkel, zo druk was het. Het was de tijd waarin albums ook als cassettebandje verschenen. Bovendien werden veel singles verkocht. Klanten luisterden vaak eerst met een koptelefoon naar muziek voordat ze het al dan niet kochten.’’

Videotheken

In 1981 ( Under Pressure van Queen en David Bowie ging vaak over de toonbank) was het haar beurt de leiding over te nemen. ,,Met mijn echtgenoot Bert Dost, nu mijn ex-man. We openden ook videotheken in Winschoten en Veendam, dat paste bij die tijd, net als de opkomst van de cd.’’

Nu, in het 95ste jaar van de zaak, vullen cd’s nog altijd een deel van de winkel en is dus ook de lp na een mindere periode helemaal terug. De uitgeverij en de videotheken zijn er niet meer, zoals haar directe omgeving ook niet meer de oude is. ,,Vroeger waren in dit deel van de Torenstraat meer winkels, nu zit ik op een soort eilandje. Een groot verschil is ook dat er vroeger in Winschoten veel meer muziekzaken waren. Ook elders in de regio zijn niet zo veel platenzaken meer met een lange staat van dienst. Evelyn Novacek in Hoogezand is er eentje van.’’

Elke ochtend loopt Trees uit haar woning, boven de zaak, de trap af om aan het werk te gaan en haar klanten te helpen. ,,En klanten heb ik gelukkig nog altijd voldoende. Ook jongeren, ja, ook zij kopen lp’s en cd’s. Als het druk is, kan ik mensen oproepen om te komen helpen, maar meestal kan ik het werk alleen aan.’’

Ze verricht dat werk met enorm veel plezier. Ze houdt van muziek (The Beatles, Bob Dylan en Fleetwood Mac zijn favorieten), van het contact met de klanten, van het ritme dat het leven en werken op dat kleine ‘muziekeilandje’ in de Torenstraat haar geeft. Dat stil geluk geeft ze, met de wetenschap dat er geen directe opvolger is, niet zomaar op. ,,Mijn leeftijd? Ach, die telt niet. Belangrijk is dat ik hier met plezier sta en een familietraditie voortzet. Dat wil ik wel tot mijn 100ste doen.’’

menu