Stille tocht voor Boye, Sebastiaan, Alex en Sandra uit Finsterwolde is ook echt stil

Honderden mensen herdachten woensdagavond tijdens een stille tocht de dood van Sebastiaan Schut, Boye Lap en Alex Killestein. De mannen lieten vorige week het leven bij een auto-ongeluk in Finsterwolde.

Als om half zeven de kerkklok in Finsterwolde luidt, begint een lange stoet van enkele honderden mensen aan een emotionele tocht naar de ongevalsplek aan het Modderland in Finsterwolde. Nagenoeg alle mensen dragen een mondkapje, hebben een witte roos in de hand en wandelen in stilte naar de plek des onheils.

Ingetogen en op een waardige manier lopen familie, vrienden, kennissen en personen die Schut, Lap en Killestein de laatste eer willen bewijzen over de weg naar de plek waar de auto tegen een elektriciteitskastje en vervolgens een boom is gebotst. In vele ogen lees je het verdriet.

Omwonenden staan langs de straat om de laatste eer te bewijzen. Ze hebben lampjes met een kaarsje op straat geplaatst.

In het gras waar zich het drama heeft afgespeeld ligt nog een stuk rubber van een autoraam. Bij de boom en het zwartgeblakerd asfalt liggen al veel bloemen. Als de eerste mensen bij de plek arriveren, heerst de stilte.

Plotseling begint een baby te huilen

Gesproken wordt er door niemand. Muziek wordt er niet gedraaid, bier gedronken evenmin, zo is afgesproken en daar houdt iedereen zich aan. Plotseling begint een baby te huilen. Het gaat bij iedereen door merg en been. Volwassen mannen hebben tranen in de ogen. Op witte T-shirts staat: Bassie en Boy, Boy en Bassie. Onze helden, mien loiverds.

Jacob Uildriks, de oom van Schut, barst in snikken uit als hij op de onheilsplek halt houdt. Minutenlang staart hij over het nabijgelegen bietenveld, terwijl de tranen blijven komen.

Jacob en zijn overleden vrouw hebben Sebastiaan en zijn tweelingbroer jarenlang opgevoed. Uiteraard was Schut vrijdagavond op het verjaardagsfeest van oom Jacob. ,,Ik heb ze zien wegrijden, ik was als een van de eersten bij de verongelukte wagen en nu sta ik er weer. Onwerkelijk is het. Zo’n opkomst is mooi. Dit doet me veel. De jongens zijn het waard om op zo’n manier afscheid van te nemen. Vrolijke jongens waren het. Altijd die lach.” En weer die tranen in de ogen.

,,Super”, vindt ook mede-organisator Jan Sibering de opkomst. Hij draait zich om als uit een auto Nederlandstalige muziek klinkt. Dat genre hoorde bij de jongens. Op de parkeerplek worden blikjes bier opengetrokken. Een toost op de verongelukte vrienden en zo waar hier en daar al een glimlach.

menu