Wouter Kremer in zijn sneeuwruimer. Foto: Matthijs Sorgdrager

Strooidienst kent geen code rood

Wouter Kremer in zijn sneeuwruimer. Foto: Matthijs Sorgdrager

Code rood, dus niemand de deur uit. Behalve natuurlijk de mannen en de vrouwen van de strooiwagens.

Wouter Kremer (38) vertrok gisterochtend toch maar vanuit Harkstede met zijn auto naar de milieudienst aan de Duinkerkenstraat in Groningen. En ja, het was nogal rustig op de weg. Met reden. Het KNMI gaf code rood af. ,,Maar iemand moet toch zout op de wegen strooien. En wie doet dat als wij niet komen opdagen?''

Daar heeft hij een punt. En 24 collega's denken er net zo over, getuige de 25 strooiwagens die om half vijf 's ochtends uitrijden en de ijzel op wegen en fietspaden in de gemeenten Groningen en Ten Boer met zoutkorrels bestrijden. Er wordt op enkele plekken ook handmatig gestrooid, zoals bij de trappen van het station bij de Euroborg en de afwerkplek in de tippelzone.

Net even spannender

Diensten van dertien uur zijn vandaag geen uitzondering. Iedereen is druk met de gladheidbestrijding. Het huis- en tuinafval wordt vandaag niet opgehaald. Te gevaarlijk voor de vuilniswagens. Kremer kruipt bijna gretig achter het stuur. Ja, ijzel is natuurlijk heel vervelend voor de medemens, maar anders had hij vandaag uitgedoofde vuurwerkbulten kunnen ruimen. Ook prima, maar dit is toch net even wat spannender. En dankbaarder. ,,Iedereen is blij als je komt.'' Kortom: rijden maar.

'Volgens mij wordt van mensen verwacht dat ze hun eigen stoep schoonhouden'

Hij heeft route Zuid I. Wee de sneeuw in het stationsgebied en de Paterswoldseweg. De strooiwagen draagt een grote sneeuwploeg met zich mee. Vanochtend reden er ook al strooiwagens en de sneeuw begint al in bruinzwarte pap te veranderen. ,,Het zout werkt beter als er veel verkeer overheen rijdt. Maar ja, bijna iedereen blijft thuis en er rijden ook geen bussen. Ik ruim nu de laatste restjes sneeuw op. Die worden anders keihard als het weer gaat vriezen.''

Hij tuft met een gemoedelijke dertig kilometer per uur over de Paterswoldseweg. Frans Schuil (77) staat bij een bushalte en steekt zijn hand omhoog als de strooiwagen nadert. Kremer: ,,Hij denkt toch hopelijk niet dat dit een bus is?''

Hij stopt en draait een raampje open. ,,Mag ik wat zout van je?'' vraagt Schuil. ,,De stoep is spekglad.''

loading  

Emmertje zout

,,Heb je een emmertje?'' vraagt Kremer. Schuil schuifelt de portiekflat binnen en komt weer tevoorschijn met een witte emmer in zijn hand. Kremer vult die royaal. Hij wil wegrijden, maar dan spreekt een medewerker van een fietsenzaak hem aan. Of hij ook wat zout mag? Dat mag. Daarna kan Kremer vertrekken. ,,Ik maak hier geen gewoonte van hoor, maar ach, ze vragen het toch vriendelijk?''

Het blijft rustig op de weg. De straten zijn vandaag even het domein van fietsers, wandelaars, wandelende fietsers en sleeënde kinderen. Een man strooit handenvol zout op de stoep voor zijn huis. En dat herinnert Kremer aan een taak die hem wacht als zijn dienst er op zit.

Want nadat hij Zuid I ruimhartig van zout heeft voorzien, mag hij thuis nog aan de bak. ,,Veel mensen weten het niet, maar volgens mij wordt van mensen verwacht dat ze hun eigen stoep schoon houden.''

Maar thuis moet wachten. Onverwacht moet hij 's avonds weer een ronde draaien. Er wordt neerslag verwacht.

Bekijk hier het filmpje dat we met Wouter Kremer maakten.

menu