Janet Reijenga was vrolijk en betrokken en had een grote behoefte aan geborgenheid en veiligheid.

In memoriam: Janet Reijenga, vrouw, moeder en juf van honderden kinderen

Janet Reijenga was vrolijk en betrokken en had een grote behoefte aan geborgenheid en veiligheid. Foto: Familie Kasemir

Tijd van Leven beschrijft het gepasseerde bestaan van mensen met een bijzonder verhaal. Zoals Janet Reijenga (1961-2020): vrouw, moeder, juf.

De vrouw van Harry, de moeder van Bas en Wout en de juf van honderden kinderen. Janet Reijenga, die op 20 juli 2020 overleed aan alvleesklierkanker, was veel. Pragmatisch, nuchter, sterk, realistisch, lief, betrokken, gek op koken en eten, dol op kaas, trots, humoristisch, harmonieus, attent, altijd tiptop gekleed, steun en toeverlaat in moeilijke tijden, harde werker, ‘kwebbelaar’, loyaal, gek met haar leerlingen en iemand die mensen bij elkaar bracht.

Heel veel geluk

Ze had met haar ziekte heel veel pech, maar ze had bij haar geboorte heel veel geluk. Janet Ludiet Reijenga zag 25 oktober 1961 het levenslicht, maar het ging niet goed. Er zat een afsluiting tussen slokdarm en maag. De vrees was dat de baby het niet zou redden. Een buurman, anesthesist en zelf net vader geworden, kon niet accepteren dat het bij mensen vlakbij zo mis ging. Zijn inzet en een vaatchirurg die het drie dagen oude kind opereerde, redden haar leven.

Dat geluk leidde tot meer geluk.

Haar ‘kleinste klasje’

Het geluk van de liefde, die haar overkwam toen ze op een zondagmiddag naar een optreden ging van de band Wet Paint en als een blok viel voor de zanger: Harry Kasemir (1957). De liefde bleek wederzijds, ze kregen een relatie, gingen samenwonen en het geluk werd compleet met twee zoons. Bas (1998) en Wout (2003). Haar ‘kleinste klasje’.

Janet hield van Harry, van het gezin, het huis op een mooie plek in de stad Groningen, haar broer Johan (1967), de fijne buren, de hechte familie en de grote en trouwe vriendenkring met onnoemelijk veel feestjes, verjaardagen en stap-avondjes.

Met alles wat ze had, bewaakte ze dat geluk. Van vakanties tot de lunch voor school, Janet maakte er iets van. De broodtrommels waren een feestje. Met luxe beleg, of een Babybel als verrassing. Het is waar een kind elke dag blij van wordt.

Droombaan

Het geluk zat in de droombaan. Janet wist op 12-jarige leeftijd al dat ze juf wilde worden. Ze rondde de pabo af in 1985 en belandde na invalbeurten op diverse basisscholen in 1990 bij de Doefmat. Eerst als kleuterjuf, later stond ze voor groep 3 en de combinatieklas 3/4.

Een geliefde juf. Ouders vroegen regelmatig of hun kind niet ook bij Janet in de groep kon. Ze stond bekend als flexibel, nam zonder moeite andere groepen over en met haar humor raakte ze zowel de stoere als de verlegen kinderen. Bij de een corrigerend, bij de ander stimulerend, net dat duwtje in de rug.

De huiler ‘Harry’

Janet Reijenga was gek op de leerlingen, beleefde er ontzettend veel lol aan en vond het ‘heerlijk’ met hen gesprekken te voeren. Ze was inventief, zat vol ideeën en betrok iedereen overal bij. Zoals het project rond het zeehondje die ze op Rottumerplaat vonden. De huiler heette ‘Harry’, vernoemd naar de vinder, haar ‘Harry’, en toen het beest weer uitgezet moest worden, mochten alle kinderen en ouders daar bij zijn.

Een harde werker. Vaak tot laat op school. Bereidde zich altijd goed voor. Een pietje precies, doorzetter en iemand die zich uitleefde met verkleedpartijen voor een schoolfeest, kinderboekenweek of kerstmusical. Hoe gekker, hoe mooier.

Ervaren en betrokken

Toen de Doefmat ophield te bestaan, zette Janet haar carrière voort op de Borgmanschool, eveneens in Groningen, waar ze op meerdere locaties werkte. Ook daar leerde iedereen haar snel kennen als een goede, ervaren en betrokken leerkracht, tevens steun en toeverlaat voor stagelopende studenten van de pabo.

Ze maakte van haar hart geen moordkuil, bleek eerlijk en direct en zei wat ze dacht, anderzijds was het een heel zachte vrouw. Zowel voor collega’s als privé. Janet kende de verjaardagen van iedereen uit het hoofd en stuurde altijd een kaartje of berichtje.

Loyaal

Het is tekenend dat sommige vriendschappen tientallen jaren standhielden, zoals met Karin, Ingrid, Irma, Jitta en Roelien. Janet was loyaal aan hen die haar dierbaar waren en vond niets leuker dan mensen met elkaar te verbinden.

Sociale media bleek ook helemaal haar wereld. Instagram, Facebook en Pinterest. Het netwerk in haar hoofd zat ineens in de telefoon.

Janet organiseerde graag etentjes, had een talent voor koken en schuwde nieuwe recepten niet. Diepgravende discussies, politieke analyses of idealistische beschouwingen waren minder haar ding, het ging om de gezelligheid, de lol van het samenzijn. Want onder de aanstekelijke vrolijkheid en het talent voor ‘kwebbelen’ zat een diepe behoefte aan geborgenheid en veiligheid.

Heel veel pech

Maar zoveel geluk als haar ten deel viel, zoveel pech had ze.

De pech dat haar vader overleed toen ze 17 jaar was, later haar geliefde oma Jo en dat haar moeder Lina, met wie ze vier handen op één buik was, in 2019 plotseling wegviel. De pech dat ze alvleesklierkanker had. Een ziekte die jaarlijks drieduizend van de zeventien miljoen Nederlanders treft.

Grote kracht

En ze had de pech dat de ziekte zich razendsnel manifesteerde. Janet hoorde 17 juni dat ze alvleesklierkanker had en iets meer dan een maand later was ze er niet meer. Planningen en scenario’s werden steeds weer door de realiteit ingehaald. Maar ook in die periode toonde ze haar grote kracht.

Toen het gezin televisie keek naar een item waarin mensen klaagden over wat hen was overkomen, merkte Wout op dat het leek of velen blijkbaar niet konden accepteren dat je ook wel eens gewoon pech kon hebben.

Janet kon dat wel.

Geen berusting, wel acceptatie

Ze accepteerde, ondanks het plotselinge ervan en het verdriet over de slechte afloop, de nieuwe realiteit. ,,Artsen zullen doen wat ze kunnen’’, zei ze, ,,Ik kan er niets aan veranderen. Ik zal het ermee moeten doen.’’

Geen berusting, wel acceptatie.

Janet had graag de regie en dat heeft ze zo lang mogelijk gehouden. Tot en met het lange weekend naar Zeeland, het regelen van het geregistreerd partnerschap en het vastleggen van de favoriete recepten van Wout en Bas. Tot het niet meer ging.

In alle rust

Janet Reijenga overleed in alle rust op de middag van 20 juli 2020, op de geboortedag van haar oma en op vrijwel hetzelfde tijdstip als haar moeder, zij het een jaar en vier dagen later.

Harry, Wout en Bas, en haar broer Johan moeten verder zonder haar liefde, betrokkenheid, nuchterheid, doorzettingsvermogen, dapperheid en ‘onmisbare bemoeizucht’. Ze zullen haar missen, maar ze weten ook dat ze het gaan redden. Dankzij Janet.

menu