Column Achter het Behang #33: Tussen bergen en baardmannetjes

Illustratie: Infographics DvhN

Wekenlang geen school, wekenlang thuiswerken, wekenlang op elkaars lip. Verslaggever Maaike Borst schrijft dagelijks over haar gezin in tijden van corona.

Meestal zijn wij jaloers op hun. Zij wonen bij bergen waar je op kunt klimmen via idyllische paadjes waarnaast in de lente wilde orchideeën groeien en waar je als je eenmaal boven bent niet alleen de ruige hellingen met pijnbomen ziet maar ook de Middellandse Zee die diepblauw afsteekt bij de steile rotskust.

Zij zijn vrienden van vrienden. Nederlanders op een Spaans eiland. Dapperen die de sprong jaren geleden waagden en nu gebruinde kinderen hebben die vloeiend Spaans en Mallorquin spreken en op hun vrije middagen in zee snorkelen of door de wildernis struinen.

Een paar vakanties bezochten we ze in hun perfecte, ontspannen en toch gepassioneerde dorp en dachten wat iedereen tijdens een goeie vakantie denkt: waarom laten we die hele mieterse boel niet achter en gaan we ook hier wonen, waar zon, zee en bergen zijn en het eten ook nog goed is?

Wij doen het niet. Bang om te veel te missen en te weinig te verdienen. Na zo’n vakantie mopper ik nog een paar dagen over hoe oneerlijk het is dat ik geboren en geworteld ben in het allersaaiste landschap ter wereld. Daarna ga ik aan het werk en is alles weer zoals het is.

Gisteren kreeg ik een jaloers bericht. Het kwam van dat Spaanse eiland met die bergen en die zee en die rotskust. Het ging over huisarrest en 1500 euro boete als je met een kind op straat loopt. Over volgende week misschien een half uurtje naar buiten met kinderen onder de 14. Over een naar vrijheid snakkende puberdochter die nog weken binnen moeten blijven. Over dat het voelt als een bezetting.

Ik las het bericht nadat ik net een rondje had gereden op mijn racefiets. Langs koolzaadvelden, eeuwenoude kerken, weidevogelparadijsjes en bloeiende fruitbomen. Het was rustig in huis, want mijn kinderen waren met opa en oma naar het Schildmeer, waar de kleuter door het water en rende en de bijna-puber voetbalde en waar in de rietmoerassen aan de overkant van het meer roerdompen, baardmannetjes en porseleinhoenen schijnen te zitten - vogels waarvan ik geen idee heb hoe ze eruit zien.

menu