Urbi et Orbi van Herman Sandman, een paasboodschap: Hol hom dreuge

Denk om elkaar en ‘hol hom dreuge’. Columnist Herman Sandman brengt een paasboodschap via video. Een Gronings Urbi et Orbi. Liever de tekst lezen? Dat kan hieronder.

*********

Jongste zoon loopt door het huis met een voetbal aan de voet, oudste pielt met hockeystick en bal onder het afdak. We willen van alles, maar in tijden van corona kunnen we weinig.

Leven is tijdelijk een les in nederigheid. Stilzitten, zwijgen, nadenken en wachten. Afwachten.

,,Wie wil er staafijs?’’, vraag ik. Gejuich. Er volgen ingewikkelde handbegroetingen. Ik ben El Chapo die door gangmembers verwelkomd wordt in de ADX ‘Supermax’-gevangenis in Colorado.

Of een ‘intelligente lockdown’ juist is weet ik niet. Ik weet niks. Maar als mensen met kennis van zaken zeggen: blijf binnen, dan blijf ik binnen. En hou ik buiten anderhalve meter afstand.

Al duurt het de hele zomer. Bij elke dagelijkse update komen er meer dan honderd doden bij. Dat is veel. Teveel om eigenwijs te zijn. Het gaat niet om mij alleen. Ik ben de wereld. De wereld, dat ben ik.

Iemand vroeg: is het middel niet erger dan de kwaal? Het antwoord luidde: vraag dat de collega die in het ziekenhuis aan de zuurstof ligt.

Zoons missen voetbal en hockey. Zoals alle kinderen sport en hobby missen, vriendjes en vriendinnetjes en ook wij volwassenen, van alles missen. We missen het, zoals we regen missen.

Dat heet: hoop. De wereld van voor corona was al een internetwereld, met steeds meer virtueel contact. Het doet goed dat we toch niet zonder elkaar kunnen. De ironie is dat techniek de menselijke maat garandeert. We bellen, skypen en mailen en er is oneindig vermaak online: muziek, literatuur, documentaires en alle films van Winnetou.

De wereld buiten is leeg en stil. Op het griezelige af. Maar we moeten er dóórheen, niet omheen.

Kop der veur. Blijf thuis, ja. En voor wie toch naar buiten moet: lees eerst de gebruiksaanwijzing. We zijn gewend te plannen. Maar wat morgen brengt weet even niemand. Dus blijft een optie over: leef bij de dag. Met een grap, samen een puzzel maken, stukje droge worst. Het geluk ligt nog steeds achter de eigen voordeur. Kijk niet naar wat er niet is, kijk naar wat er wel is.

Ik bak al drie weken om twaalf uur eitjes. Met een ‘Kifesh, ik stress om die eitjes’ serveer ik in elke jongenskamer elke dag een uitsmijter. Een glimlach is mijn deel. ,,Lekker pap.’’

Anderen doen veel meer. Eten koken voor ouderen, bellen met alleenstaanden, zingen en musiceren op pleinen, op de stoep voorlezen voor kinderen. De vraag alleen ontroert al: ,,Kan ik helpen?’’

Een jonge vrouw fotografeert mensen in de deuropening, een oude schilder tekent elke lentedag een hommel of een bloem, een kokkin leert chips te maken van aardappelschillen, weer een ander hangt bij vrienden soep aan de deur. Geluk zit vandaag in een plak staafijs. Niet vergeten wafels te kopen.

De wereld staat bijna stil, maar ook niet. De zon komt op, het gras groeit, er is water uit de kraan, de bakker bakt brood, afval wordt opgehaald en er is nog steeds wc-papier en Jack Daniel’s.

Een echte boodschap heb ik daarom niet, wel een advies. Minder dan dat. Een gedachte, dat is al. Denk om elkaar, blijf leuk, gooi niet met kroketten en vooral: Hol hom dreuge . Ook als t regent.

menu