Video: MS of niet, de Martinitoren wordt beklommen

Multiple sclerose is een chronische, ingrijpende ziekte. Genezen is nu nog onmogelijk, maar dat hoeft niet zo te blijven. ‘Ik hoop dat ik kan bijdragen aan een remedie.’

Om de top van de Martinitoren te bereiken moet je maar liefst 311 smalle, steile treden opklauteren. Voor niemand gemakkelijk, maar voor Janneke Knol (22) is de uitdaging extra groot. Knol heeft Multiple Sclerose (MS), een zenuwziekte die zorgt voor vermoeidheid en motorische problemen. In Knols geval in haar benen, die soms ineens dienst weigeren.

Woensdag was het Wereld MS Dag. Op initiatief van de stichting MoveS werden hoge gebouwen beklommen in Amsterdam, Rotterdam en Den Haag. Doel van de actie is aandacht vragen voor de ziekte en de noodzaak van wetenschappelijk onderzoek ernaar.

Bijdragen aan geneesmiddel

„MoveS zamelt geld in om dat mogelijk te maken”, zegt Ard Hofman van Grunn MoveS. Zijn motivatie om mee te doen? Hij wijst naar een glimlachende dertiger in een rolstoel. „Mijn neef. Hij heeft MS, vergevorderd. Hem zal ik niet beter kunnen maken, maar ik hoop dat ik eraan kan bijdragen dat er ooit een geneesmiddel komt.”

Hofman staat aan de voet van d’Olle Grieze en deelt sportdrankjes en T-shirts uit aan de deelnemers. Janneke Knol is één van hen. MS of niet: ook zij gaat de toren op. „Misschien vallen mijn benen uit op de terugweg. Het wordt wel een uitdaging, ja, maar ik vind het belangrijk om me hiervoor in te zetten en mijn grenzen op te zoeken.”

Haar vriend en een vriendin klimmen mee voor morele steun. En voor de gezelligheid. „Je krijgt hele goeie billen van traplopen, wist je dat?” roept Knols vriendin. Knol zelf loopt monter vooraan. Op de top van de toren wijst ze: „Kijk, ons oude huis!” Geen centje pijn, op het eerste gezicht.

Scheve gezichten

„Aan mijn neef zie je dat hij ziek is”, zegt Ard Hofman. „Janneke ziet eruit als een gezonde, jonge meid, geen zielig patiëntje. Op goeie dagen kan ze alles. Maar op slechte dagen heeft ze een rollator nodig om te blijven staan.” Zo is het voor veel MS-patiënten, wat soms leidt tot scheve gezichten. „Er heerst veel onwetendheid. Mensen denken wel eens dat MS maar aanstellerij is.”

Maar Janneke Knol doet niet aan aanstellen. Ze aanvaardt de terugtocht hardnekkig glimlachend, al loopt ze nu aanmerkelijk langzamer en moet ze steun zoeken bij de muur. Haar vriend spreekt haar moed in. „Bijna. Hoor je dat?” Het orgel van de Martinikerk klinkt door de muren heen, een teken dat de begane grond nadert. „We horen de muziek al. We zijn er bijna.” Als ze eindelijk naar buiten stapt, is ze uitgeput.

„Mijn benen voelen nu een beetje als pudding”, legt ze uit. „Het is alsof de botten er ineens uit zijn. Dat maakt het heel moeilijk om te blijven lopen.” Toch overheerst de kick, de opluchting. Het is haar gelukt.

Toon reacties

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.