Nicole van Eijkern aan de keukentafel van haar woning aan de Tolweg in Apingedam.

Wanhoop aan de keukentafel: Hoe gaat het nu met de Groningers uit de serie Ik Wacht?

Nicole van Eijkern aan de keukentafel van haar woning aan de Tolweg in Apingedam. Foto: Corné Sparidaens

101 Groningers vertelden vorig jaar vanaf hun vaste plek aan de keukentafel over hun vergeefse strijd om compensatie voor aardbevingsschade.

De serie stond in de Groningse edities van Dagblad van het Noorden en op DvhN.nl. De verhalen vol wanhoop en moedeloosheid werden gebundeld in het boek Ik Wacht, 101 verhalen uit het aardbevingsgebied . Hoe is het nu, een jaar later, met de slachtoffers? Het antwoord: de meesten van hen wachten nog steeds.

Lees hieronder hoe het nu gaat met Hélène Grégoire en Steven Roberts uit Den Andel, Nicole van Eijkern uit Appingedam en Jacobien Mansholt en Jan Henk Hazelaar uit Onderdendam.

Hélène Grégoire en Steven Roberts uit Adelaide, Australië: Uithuilen aan de andere kant van de wereld

loading

Ze waren vorig jaar het 76ste portret van de serie Ik Wacht . Aannemer en beeldhouwer Steven Roberts en beeldend kunstenares Hélène Grégoire staren je aan vanachter hun keukentafel in Den Andel op pagina 242 van het gelijknamige boek. Ze wisten het toen al: ze zouden terug naar Australië, het werelddeel waar Roberts was geboren en waar ze elkaar in de jaren negentig hadden ontmoet.

Wachten. Ze waren er he-le-maal klaar mee. Het voormalig hotel aan de Oude Dijk hadden ze verbouwd tot een succesvolle galerie voor figuratieve kunst. Kostte wat, die verbouwing, vijf ton om precies te zijn, maar toen hadden ze ook wat. Totdat het huis begon te wrikken, van links naar rechts, van achteren naar voren. Scheuren overal. Verzakkingsschade, constateerde de NAM zes jaar geleden. Geen bevingsschade.

Steeds meer deskundigen

Aan de keukentafel in Den Andel verzamelden zich in de loop der jaren steeds meer deskundigen die vooral met elkaar praatten, dus niet met de man die de boel had verbouwd, en betonrot constateerden. Geen bevingsschade.

De stress hield hen uit de slaap en stuwde Roberts bloeddruk op tot zorgwekkende hoogte.

Hoe groot moet het gevecht zijn om een droom in stand te houden?

Ze trokken het niet meer. Dat kun je zien aan hun lege blik, op de foto uit 2019. Ze verkochten het huis met verlies, maakten nog een videofilm van hun droomplek en verhuisden vorig jaar naar een jarentachtighuis – een opknappertje – in een buitenwijk in Adelaide, waar het nu winter is. Maar er was iets wat ze niet wisten. Toen.

Een keukentafel hebben ze tegenwoordig niet meer – de keuken is er te klein voor. Steven Roberts (75) en Hélène Grégoire (74) zitten in een heel ander huis in een heel ander deel van de wereld en ze moeten zeggen: dat valt niet mee. ,,Om op onze leeftijd opnieuw te beginnen is zwaar’’, zegt Roberts. ,,We hadden ons de blubber gewerkt in ons oude huis, we waren bijna klaar toen het begon te rammelen, en we hebben het achtergelaten met een bloedend hart.’’

Dat bloedt nog steeds.

,,Het huis was er helemaal op gebouwd om galerie te zijn’’, zegt Grégoire. ,,De ligging, het perfecte licht, en het ging ook heel goed, er was veel belangstelling.’’

loading

Verjaardagskaarten

Hélène Grégoire, dochter uit een geacht kunstenaarsgeslacht, in 1969 als beeldend kunstenaar gelauwerd met de gouden medaille voor schilderkunst bij de Prix de Rome, maakt dezer dagen verjaardagskaarten voor vrienden en familieleden. ,,Ik kan het niet laten om dingen te maken. Maar ik heb hier geen referenties en heb ook nog geen contact met kunstenaars.’’

Na 23 jaar wonen ze weer tussen de bouwtroep. Roberts: ,,Ik moet alles opnieuw uitvinden, ik was verbouwen in Nederland gewend. Hier is bijvoorbeeld bijna geen dubbel glas te krijgen.’’

Dat ze verlies leden op de verkoop van hun huis, vooruit.

Dat ze moesten verhuizen, oké.

Maar de genadeklap kwam vier maanden na die verhuizing, in Adelaide, in de vorm van een mailtje van NCG: dat hun huis in Den Andel alsnog zou worden versterkt.

,,Ze schreven dat aan ons in december 2018 een brief was gestuurd’’, zegt Roberts. ,,Maar die hebben wij nooit ontvangen. Hoe hadden we dit kunnen weten? Ik heb ook vorig jaar nog aan de bel getrokken, gevraagd waarom de huizen in de buurt wel verstevigd werden en het onze niet. Waarom heeft niemand ons iets verteld voordat we ons huis verkochten? Als we dit toen hadden geweten, waren we nooit vertrokken." Woedend wiste hij de mail. ,,It broke my heart. It made me so angry. It was all too little, too late.’’

Videofilm uit Den Andel

Af en toe zet Steven Roberts de videofilm uit Den Andel op. Dan loopt hij weer door de keuken, de tuin, de galerie, dan ziet hij het landschap met de dijkjes, buiten. Hélène wil de film niet zien. Ze proberen er het beste van te maken.

Ze hopen, zeggen ze, dat alle andere wachtenden in Groningen de kracht mogen vinden om aan hun droom vast te houden. Die van hen is stukgetrild.

Kent de wereld dit verhaal? Nummer 76 van de serie Ik Wacht ?

Zij wel. Zij weten alles nog. Alles, tot in het groteske detail, uithuilend en opnieuw beginnend in een ander huis aan de andere kant van de wereld.

***

Nicole van Eijkern uit Appingedam: Het einde van de stoelendans

loading

‘Maar je krijgt toch een heel nieuw huis?’’ Dat zeggen mensen tegen Nicole van Eijkern uit Appingedam. En dat is ook zo: dit jaar gaat haar in 1920 gebouwde boerderij tegen de vlakte, waarna er een heel nieuw pand zal verrijzen.

Nicole van Eijkern wacht alleen nog op goedkeuring van de bouwvergunning, maar in principe is ze na 4,5 jaar het wachten voorbij. ‘De stoelendans’, waarvan ze vorig jaar repte in de serie , is over en klaar. En ja, zegt ze, dat geeft ademruimte.

loading

Iets wat knaagt

,,Maar gaat het goed met me? Ik weet het niet. Het wordt een prachtig huis hoor. Maar nu is het proces voorbij en het verdriet is gebleven. Al die shit die we over ons heen hebben gekregen, al die jaren dat je leven stond te wachten op iets wat afhankelijk was van wat anderen ervan vonden. Ik heb het gevoel dat me een stuk van mijn leven is ontnomen, dat ik een beetje stukgegaan ben in die tijd. Straks wordt mijn huis gesloopt, ik zie daar vreselijk tegenop.’’

En er is iets wat knaagt: ,,Ik voel me bijna schuldig dat het ons, via Heft in Eigen Hand, toevallig is gelukt. Wij wel een nieuw huis, mijn overbuurvrouw niet. Ze zal het me niet kwalijk nemen, maar ik vind dat heel ingewikkeld. We hebben gewonnen, maar we hebben ook heel veel verloren. De prijs was hoog.’’

***

Jacobien Mansholt en Jan Henk Hazelaar uit Onderdendam: 'Opgelucht maar moe'

loading

‘In principe wachten wij niet meer. Ons tweede dossier is vorig jaar november na een hoorzitting afgesloten. Er wordt maar één schade vergoed van de negen. Volgens ons en de expert klopt het nog steeds niet, maar omdat het om relatief kleine bedragen gaat, laten we het zitten. De enige stap is nog naar de rechter, en daarvoor hebben wij echt geen energie meer.”

Jacobien Mansholt en Jan Henk Hazelaar vielen in 2017 als een blok voor een tweehonderd jaar oude woning, een voormalige bakkerij, in Onderdendam . Bij het opknappen en inrichten van het huis ontdekte het stel schade, waarna het gesteggel met de vele instanties begon.

Droomhuis

Ze kampeerden twee jaar lang in hun eigen woning, omdat ze niet verder konden met de verbouwing van hun droomhuis. Inmiddels zit er schot in de zaak. Zo heeft het stel een spiksplinternieuwe keuken en zijn ze begonnen met het omtoveren van de woonkamer.

loading

Mansholt: ,,We zijn opgelucht dat het voorbij is, maar we zijn tegelijkertijd moe. En telkens met de nieuwe bevingen bang dat we weer nieuwe schade oplopen en het traject weer in moeten, net nu alles afgerond is. We kunnen eindelijk ons leven weer oppakken en doorgaan met de verbouwing die zo lang heeft stilgelegen.

Tijdens de hoorzitting merkte ik aan mezelf hoe moe en lamgeslagen ik ben door het continue bewijzen en vechten voor mijn gelijk. Tegen de bureaucratie, de mannen en vrouwen in pakken, de juridische termen en altijd het gevoel hebben dat je 10-0 achterstaat. Het gevoel dat je leven bepaald wordt door de ambtenaren en vele bureaus die hieraan flink verdienen.

Vertrouwen

Het vertrouwen in de politiek, zowel landelijk als regionaal, is bij mij echt naar een dieptepunt gezakt. Ik ben teleurgesteld dat mensen zo behandeld worden, terwijl ik vrees dat als we in het westen van het land hadden gewoond dit nooit zo was verlopen. Om over de psychische en immateriële schade nog maar te zwijgen.

Daar wachten we nog wel op; hoe de Groningers gecompenseerd gaan worden voor dit leed.”

menu