Achter het Behang #41: Wat je in je eigen kleine wereldje vergeet

Illustratie: Infographics DvhN

Na zes weken op elkaars lip is het meivakantie en nog steeds blijven we thuis: de laatste loodjes tot de scholen opengaan. Verslaggever Maaike Borst schrijft dagelijks over haar gezin in coronatijd.

Het is alsof de verbinding weg is, appt mijn vriendin me. Ze heeft wel contact met vrienden, maar het werkt niet meer. De levens zijn niet meer vervlochten door ontmoetingen en lopen uit elkaar.

Ze woont alleen. Dat was niet erg, want ze zocht de mensen wel op. Of de mensen haar.

De eerste vier weken van corona was ze verkouden en kwam ze haar deur niet uit, inmiddels zet ze mondjesmaat een stapje buiten. Nu ze de wereld vanaf anderhalve meter probeert te bereiken, voelt ze een afstand die meer is dan alleen een fysieke. Ze mist connectie.

Heb ik niet zo’n last van, app ik haar terug. Maar ik heb ook wel genoeg aan mijn gezin.

Pas op het moment dat ik die zinnen verstuur weet ik wat ze bedoelt. Dat dus. Hoe iedereen zich terugtrekt in het eigen kleine wereldje. Hoe we worden opgeslokt door de dagen, ons leven wordt teruggebracht tot de kern en dat voor sommigen nog oké is ook.

Maar dan moet je dat kleine wereldje wel hebben.

Ik probeer me voor te stellen hoe het is om wekenlang geen mens aan te raken. Dat lukt slecht. Het leven met kinderen is een en al bolletjes aaien, knuffelen, stoeien en optillen. En dan heb ik ook nog een man om naast te slapen.

Ik weet niet hoe mijn vriendin zich voelt. Ik overleef de dagelijkse drukte, zij overleeft de dagelijkse leegte. Al is het in onze hoofden ook vaak andersom.

Ik zit zo diep in mijn eigen wereldje dat het voor mij soms voelt alsof het al bijna is volbracht. Nog even de meivakantie overleven en dan zijn we erdoor. Alsof 11 mei, de dag waarop de scholen weer beginnen, het einde van corona is.

Onzin natuurlijk, maar soms vergeet ik dat. Bijvoorbeeld als kleine broer slaperig in mijn nek kruipt en fluisterend in mijn oor vraagt of hij zijn oom en tante mag knuffelen. Waar kinderen zijn vervagen grenzen.

Als ik mijn vriendin voorstel om elkaar op anderhalve meter afstand weer eens op te zoeken, blijft het lang stil. Toch maar niet, appt ze de volgende dag - als de voorzichtigheid haar interne strijd met verlangen naar menselijk contact heeft gewonnen.

Ze zegt er ook nog sorry voor.

menu