Portret van Meemanat Arashvand tbv gesprek van de week. FOTO CORNE SPARIDAENS

Weer bij nul beginnen

Portret van Meemanat Arashvand tbv gesprek van de week. FOTO CORNE SPARIDAENS

Op haar 42ste vluchtte Meemanat Arashvand (nu 66) uit Groningen met drie kinderen vanuit Iran naar Nederland. Kijk niet achterom maar richt je op de toekomst, hield ze hen voor.

Voor het eerst vierde ze afgelopen november Thanksgiving, het Amerikaanse oogst- en familiefeest, bij haar dochter in Austin, Texas. ,,Zo leuk mam, dat moet je een keer meemaken!’’ Ze bleef er, samen met haar man, twee maanden, tot na de kerst.

Aanpassen

Meemanat houdt van feesten. Ze houdt ook van Sinterklaas. En ze houdt van de Nederlandse televisie. Elke avond het nieuws, Goede Tijden Slechte Tijden , Omroep Max. ,,Max, I love it!’’

Als vluchteling is het zaak je zo snel mogelijk aan je nieuwe land aan te passen, gelooft de Groningse. Als je tenminste wat wilt bereiken. ,,Jij moet beginnen om hard te werken’’, hield ze haar eigen kinderen ook altijd voor.

,,Jij moet beginnen om hard te werken’’

David, Sarah en Mojdeh vluchtten in 1993 met haar mee, Souzan was al getrouwd en bleef, Mojan studeerde in Oostenrijk. Vier van de vijf kinderen zijn nu universitair geschoold. Souzan is software engineer in Austin, Mojan cardioloog in San Diego, Mojdeh tandarts in Peize, Sarah mondhygiëniste in Rotterdam en David handchirurg in Mons, België.

Apetrots

Apetrots is hun moeder op hen. Maar vanzelf is het allemaal niet gegaan. ,,Wat heb je daar op je deur hangen?’’ vroeg een vrijwilliger die langskwam in hun eerste huis in Peize. Het was het rooster voor de kinderen: van 8.00 tot 11.00 uur studeren, van 11.00 tot 14.00 uur pauze, eten, spelen, van 14.00 tot 17.00 uur weer studeren, daarna vrij.

Als ouder moet je het voorbeeld zijn voor je kinderen, stelt Meemanat. Zelfs, of misschien wel juist, als je in zo’n onzekere situatie zit. ,,Als je zelf tot twee uur ’s nachts tv kijkt en de volgende ochtend om tien uur wakker wordt, wat leren kinderen dan van jou? Helemaal niets!’’

Ze begon er al mee toen zij na een barre tocht van 37 dagen bijkwamen in het asielzoekerscentrum in Sneek. ,,Iedereen sliep nog en ik zat met mijn familie te ontbijten. Je moet structuur hebben in je leven.’’

Details

Het verhaal van het hoe en waarom van de vlucht, die de Iraanse zich nog tot in de kleinste details herinnert, heeft ze laten optekenen door een vrijwilliger van Humanitas. Voor haar kleinkinderen, zodat die straks weten waar ze vandaan komen. Ze laat het lezen, maar het mag niet in de krant; ze wil haar achtergebleven familie niet in de problemen brengen.

Bovendien: het gaat om de toekomst, zo luidt haar boodschap ook aan de vele vluchtelingen die Nederland nu binnenkomen. ,,Ik ben altijd positief. Als je alleen maar naar het verleden kijkt, maak je de toekomst ook kapot. Je moet dat loslaten.’’

Het verbaast Meemanat wel dat zoveel Nederlanders zo negatief over vluchtelingen denken. ,,Ze komen niet voor niets’’, benadrukt ze. ,,Ze hebben problemen. Je vlucht omdat je kinderen dagelijks gevaar lopen. Alles en iedereen waar je van houdt en wat je dierbaar is, moet je achterlaten. Hier heb je helemaal niks, je moet weer bij nul beginnen.’’

,,Ze hebben problemen. Je vlucht omdat je kinderen dagelijks gevaar lopen. Alles en iedereen waar je van houdt en wat je dierbaar is, moet je achterlaten. Hier heb je helemaal niks, je moet weer bij nul beginnen.’’

Niet makkelijk

Ze hadden een mooi leven in Iran. Hij was kolonel, zij vakdocent techniek op een middelbare school, tot de revolutie van 1979. Ze werd ontslagen, want vrouwen mochten in het steeds strengere islamitische Iran niet meer met mannen werken. Maar thuis zitten was niets voor Meemanat, en dus begon ze haar eigen naaischolen, waar ze meisjes opleidde tot gediplomeerd naaister.

Ze laat een foto zien: een jong stel met hun eerste kind, hij keurig in het pak, zij in een mouwloos jurkje, het zwarte haar kortgeknipt. Ze was 19 jaar en had nog een heel leven voor zich.

Een kwart eeuw later koos ze ervoor haar man te volgen naar het onbekende Nederland. Het was niet makkelijk, zegt ze. Niet makkelijk. De kou, de totaal andere cultuur (,,ik wist niet wat een uitkering was’’), de vreemde taal, de verantwoordelijkheid die ze voelde voor haar kinderen. Die eerste maanden was ze emotioneel een wrak.

Maar ze wist: ,,Als wij hier wonen, moeten wij eerst de taal onder de knie krijgen. Zonder taal kunnen wij niets doen.’’ Al in het azc in Sneek maande ze haar kinderen en zichzelf daarom Nederlands te leren. De inburgeringscursus bestond nog niet, wel kwam ‘mijnheer Jap’ twee keer per week langs om les te geven. Na veertig dagen verhuisden ze naar het huis in Peize waar haar man woonde en mochten de kinderen naar school.

Aan de slag

Ook Meemanat wilde zo snel mogelijk aan de slag. Ze begon als vrijwilliger in een bejaardenhuis, leerde fietsen en kon voor een paar dagen per week in een naaiatelier aan het werk. Het liefst wilde ze echter weer het onderwijs in. En dus zette ze haar cv op papier en bood ze zichzelf bij alle scholen in de buurt aan als klasse-assistent. Slechts één school reageerde, een christelijke school die haar wel zag zitten. ,,Ik was zo blij!’’ Tot de vraag kwam of ze moslim was. Toen ging het niet door.

Ze hield vol, tot ze als vrijwilliger welkom was op een school in Glimmen. Een contract zat er echter niet in, omdat zij net naar Groningen was verhuisd en de school alleen inwoners van de gemeente Haren in dienst mocht nemen.

Een nieuwe zoektocht bracht haar naar de Annie MG Schmidtschool in de wijk Vinkhuizen. Haar gesubsidieerde baan als klasse-assistent daar combineerde Meemanat met de opleiding voor onderwijsassistent. En uiteindelijk kreeg ze die felbegeerde reguliere baan – met salaris – op de Groninger Buitenschool.

,,Voor mijn idee, nee bestaat niet’’, zegt ze. ,,Nee maakt mij juist sterk. Wat heb ik fout gedaan dat ze nee zeggen, denk ik.’’

Het ligt niet aan Nederland. ,,Het zijn lieve mensen, heel open’’, vindt ze. ,,Maar het is niet makkelijk om mensen te vertrouwen. Dat komt van twee kanten, maar jij als vluchteling moet aanvaarden dat je meer je best moet doen dan een Nederlander. Jij moet bewijzen dat jij het kan.’’

Paspoort

Meemanat Arashvand

Geboren: 1949, Shiraz, Iran

Opleiding: vaklerares kunstzinnige vorming; onderwijsassistent Noorderpoort Groningen

Werk: docent techniek op een middelbare school; directeur van een aantal naaischolen; klasse-assistent in Glimmen en Groningen; onderwijsassistent in Groningen

Vrijwilligerswerk: naailes aan internationale vrouwen in buurtcentrum Vinkhuizen; training nieuwkomers in sociale vaardigheden en huisbezoeken bij Humanitas; lid van internationaal onderwijsnetwerk Delta Kappa Gamma, dat zich onder andere inzet voor goede doelen

Meemanat is getrouwd en heeft vijf kinderen en zes kleinkinderen.

menu