Wilbert (27) woont in een landhuis in Leens en iedereen mag op de koffie

Landhuis Oosterhouw in Leens krijgt nieuw elan. De nieuwe eigenaren hebben grootse plannen: de deuren gaan wagenwijd open omwille van de kunst, de literatuur en de goede smaak.

De bewoners - eigenaar en tuinarchitect Klaas T. Noordhuis (65) en zijn partner theatervormgever Christiaan Klasema - verruilen hun neo-klassisistische stulp voor ‘driehoog achter’ in Amsterdam. Culinaire veelvraat Wilbert van de Kamp (27) keert uit de hoofdstad terug naar het Groningse Hogeland en ontfermt zich over het oude pand.

Van de Kamp is amper aangeschoven aan de wit gedekte tafel in de achtertuin met Duits servies, of hij haast zich te verontschuldigen. ,,Dat gezoem dat je hoort? Dat is de föhn die op een stopcontact aan het föhnen is. Er is net een stop geknapt.’’

Zijn tijdelijke huisgenoot Noordhuis lepelt een zilveren lepeltje door zijn gitzwarte koffie.

Geschonken in traditioneel Duits (Rosenthal) servies, net zo maagdelijk wit als het tafellaken. Hij glimlacht. Ach ja, een pand als dit komt nou eenmaal met eigenaardigheden. Charmante verrassingen. In elk van de twaalf kamers is wel iets. Om over de hectare tuin – inclusief prieel in Engelse landschapsstijl – nog maar te zwijgen.

Donker

Wennen is het wel, zegt Van de Kamp, die terugkwam omdat hij de rust en ruimte miste. Hij ging van 6 vierkante meter in Amsterdam naar 410 in Leens. Van hartje stad naar stevig buitendorps. Waar het nog echt donker is. Niets zien-donker. De geluiden zijn er anders, de stilte ook. Die zegt soms piep en kraak, ’s nachts.

Of: BAM. ,,Laatst zat ik hier in de tuin, viel er ineens een kastanje op het dak van het koetshuis. Ik schrok me kapot’’, zegt Van de Kamp met een glimlach die verraadt: ook niks gewend.

Zijn blik glijdt van het staldak richting de grote achterdeuren, waar vlak voorlangs de diepblauwe zwartvleugelpauw Balthazar voorbij stiefelt, met in zijn kielzog nog twee witte exemplaren: Pirscilla en Esmeralda.

Verderop in de tuin scharrelen nog drie naamloze soortgenoten en werpt hond Bosie, een Welsh Corgi, een nieuwsgierige blik op het gezelschap. Noordhuis: ,,Vernoemd naar Lord Alfred, de boezemvriend van Oscar Wilde, die Bosie genoemd werd.’’

Bij het huis hebben altijd pauwen gelopen, weet hij. Altijd, dat wil zeggen, sinds 1868, toen notaris Spandaw er zijn intrek nam. De woning herbergde vier generaties notarissen, waarna een huisarts zich er vestigde. Hierna kwam Noordhuis er terecht, samen met zijn partner, wijlen dichter C.O. Jellema. Nog altijd staat een deel van de apothekersflessen in de vroegere wachtkamer, een van de vele curiosa die herinnert aan wat lang vervlogen is.

Hipsters

Hoe Van de Kamp – geboren in Gouda, gestudeerd in Groningen, gedroomd van Amsterdam – er terecht kwam? Door een diner dat hij samen met een vriendin op Oosterhouw organiseerde. Van de Kamp: ,,Voor het eerst betraden twintig hipsters het huis. Zo leerde ik Klaas en Christiaan kennen. Christiaan schreef in een blog dat ze misschien een huismeester zochten. Binnen drie minuten had ik gemaild, binnen een week was het beklonken.’’

De reden: verkoop van het huis en de royale parktuin, waarvan de bomen geworteld zijn midden in het aardbevingsgebied, wilde niet lukken. En Noordhuis wilde wel naar Amsterdam, om er met zijn huidige partner Hans Christiaan Klasema te samen te wonen en te werken. Aldus regelde de gezamenlijke kennis een ontmoeting tussen oud- en jonkheer.

Al snel was de boel beklonken. ,,Wilbert krijgt de de regie hier terhuize’’, zegt Noordhuis, die op korte termijn bij Klasema intrekt, die hem vooruit ging en alvast hun nieuwe appartement betrok. Van de Kamp: ,,Ik betaal de vaste lasten en regel dat het huis blijft leven.''

Hij heeft grootse plannen met de oorspronkelijk als Italiaanse villa gebouwde landhuis. ,,Ik wil de verhalen van het huis vertellen. Het wat meer openstellen. Denk aan het organiseren van schrijvers- en dichtersavonden, zoals ze hier ook al van oudsher zijn. Maar ook lunches en diners en het uitnodigen van artists in residence. En ik wil graag een keer het hele dorp op de koffie vragen. Dit huis verdient het om door iedereen gezien te worden.''

Ondernemen

En laat organiseren maar aan Van de Kamp over. Na zijn twee bachelorstudies Kunst, Cultuur & Media en Engelste Taal en Cultuur, sloeg Van de Kamp al gauw aan het maatschappelijk ondernemen: hij richtte Omapost op, een bedrijf dat met behulp van een app gebruikers de kans biedt hun online leven met hun offline oma of opa te delen.

Behalve in ondernemen, heeft Van de Kamp zich ook bekwaamd in het koksvak: hij kookt graag met producten voor boeren uit de buurt en is nauw betrokken bij de Youth Food Movement, een organisatie die zich bezighoudt lokaal en bewust eten. Daarnaast werkt Van de Kamp samen met Erik Wong van pension Wongema in Hornhuizen.

Al deze werelden hoopt hij samen te brengen in Oosterhouw. ,,Het huis ademt een beetje de sfeer van de vroegere elite en hoogcultuur. Ik wil hier juist ook jongeren hierheen halen. Het is zo'n maffe plek. Waar vind je nou een huis met een slaapkamer waar achter een schilderij een koelkast verscholen zit?’’

Voor Noordhuis betekent het afscheid nemen van 27 jaar Oosterhouw, de oase waar hij en C.P. Jellema neerstreken in 1989. De verhuizing, vanaf de Oude Kijk in ’t Jatstraat, geschiedde in de nacht van de Val van de Berlijnse Muur. ,,Alles moest ’s nachts, omdat de straat voor onze verhuizing moest worden afgesloten. Dat kon alleen tussen middernacht en zes uur 's ochtends.’’

Bibliotheek

Noordhuis en Jellema – en later Klasema - verbouwden huis en tuin naar eigen smaak: de kolossale voor- en achtergevel gingen van wit met blauw naar baksteenbruin met mosterdgele luiken. De woning kreeg onder andere een Japanse kamer met bedstee, een ouderwetse bibliotheek die de nalatenschap van C.P. Jellema, Proust en Hemingway in ere houdt en een prikkelarme zolder, waar onder de schuine balken slechts een matras met klamboe te vinden is.

In de voor- en achtertuin liet Noordhuis eigenhandig vier eeuwen tuinarchitectuur herleven, van de renaissance tot traditioneel Japanse stijl. Hij kreeg zelfs de boer van het aardappelveld tegenover het landhuis zo ver om zijn aardappelrijen precies in lijn te leggen met zijn voordeur.

Of het vertrek Noordhuis zwaar valt? Hij schudt zijn hoofd. ,,Het is mooi geweest, ik word gauw te oud om alles te kunnen onderhouden. Het is tijd om te gaan.’’

Toon reacties

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.