Achter het behang #21 (over een gezin in coronatijd): Zalig is het leven zonder kapper

Illustratie: Infographics DvhN

Wekenlang geen school, wekenlang thuiswerken, wekenlang op elkaars lip. Verslaggever Maaike Borst schrijft dagelijks over haar gezin in tijden van corona.

Ik heb het haar van mijn jongens graag lang. Ik hou van erdoorheen kroelen met mijn vingers, ik hou van hoe verraderlijk schattig het staat, ik hou van wat de zwaartekracht ermee doet als ze op hun kop staan. Bovendien is mijn systeembeheerder al kaal genoeg.

Een paar jaar geleden had grote broer nog een prachtige bos krullen, maar sinds hij op voetbal zit wil hij daar niets meer van weten. Het moet kort geknipt, strak gekamd en vastgeplakt met gel. Tot overmaat van ramp heeft hij ook zijn kleine broertje - die nog lang in onze smaak te kneden had moeten zijn - meegesleept in die gedachte.

Ik heb altijd al een bloedhekel aan de kapper gehad. De verplichte gesprekjes over niks, de steevast geschokte reactie van de kapster op de erbarmelijke staat van mijn haar (die mij altijd ontgaat), de geur van spuitbussen en geparfumeerde wax, de erbarmelijke muziek op de achtergrond (die mij nooit ontgaat).

Ik ben waarschijnlijk banger voor de kapper dan voor de tandarts. Toen ik vorig jaar in een vlaag van midlifecrisis had bedacht dat ik mijn grijze haren toch maar moest laten verven schrok ik zo van de selectie enge blonde lokjes die onder mijn neus werd geduwd dat ik de zaak uit vluchtte en de onschuldige kapper verbijsterd achterliet.

Met de jongens naar de kapper is pas echt een marteling. Die schaar in dat jonge haar - de pijn zal met een vroege vorm van loslaten te maken. Als zij dolgelukkig met hun lolly’s en frisse hoofdjes naar buiten lopen betaal ik slikkend de rekening en daarna kijk ik ze een dag of vijf zo min mogelijk aan.

De pony van kleine broer hangt nu bijna voor zijn ogen. Grote broer heeft het gellen en kammen al een tijdje opgegeven - ‘ik kan er niks meer mee!’ - en elke keer als hij in de spiegel kijkt is hij opgelucht dat het voetbal is afgelast. En het mooiste is: ik heb ze de hele dag om me heen om door hun haar te kroelen.

menu