Achter het behang #43: Zelfs de zombies raken niemand aan

Illustratie: Infographics DvhN

Na zes weken op elkaars lip is het meivakantie en nog steeds blijven we thuis: de laatste loodjes tot de scholen opengaan. Verslaggever Maaike Borst schrijft dagelijks over haar gezin in coronatijd.

Kleine broer zegt dat het lief is van de zombies. Ze zijn niet als boosaardige wezens achter hem aan blijven hobbelen, maar hebben van hem ook een zombie gemaakt. Zo hoort hij bij ze.

,,Dat is toch lief?’’

We zitten op het bankje voor het huis, hebben zombie-toverstokjes in handen en maken zombies van alles wat we zien. De auto’s, de mensen, de planten, de ramen. Die stokjes komen goed van pas want ze maken de zombificatie coronaproof: we hoeven niemand aan te raken.

Eigenlijk voelde ik me de hele dag al een soort zombie. We hoorden de vrijheid te vieren maar we waren gewoon weer de hele tijd thuis. Ik verdwaalde in alle nuttige dingen die ik kon doen en belandde toch weer in de tuin, waar de zon terug was en de paardenbloemen tussen de tegels omhoog staken.

Vorige keer dat ik me op die tegelvoegen stortte was het ook al coronatijd en eindigden de goede bedoelingen in een spontane borrel voor het huis met de buren. We deden het keurig op afstand en ieder met onze eigen drankjes maar toch schrok het buurmeisje (een jongere die verstand heeft van grenzen overschrijden) toen ze zes volwassenen, waaronder haar moeder, rondom een appelboompje zag zitten. ,,Hier kan de politie een boete voor geven hoor’’, waarschuwde ze en fietste snel verder.

Voor de politie hoeven we nu niet bang te zijn. Daar maken we ook gewoon zombies van. Als de systeembeheerder terugkomt van de supermarkt steken we onze tongen zo ver mogelijk naar beneden uit en maken achterlijke geluiden. De systeembeheerder heeft een enorm voordeelpak wc-papier gekocht - hard nodig want hij had eerder die dag serieus zijn billen afgeveegd met een van mijn columns.

Als ik hem aan zie komen rijden met het hamsterpak van 40 rollen heb ik ineens het gevoel dat ik in Groundhog Day   ben beland, de film waarin elke dag hetzelfde is en morgen nooit meer begint. Dag 1 van de lockdown verschilt helemaal niets van dag 54 - hoe intelligent hij zich ook wil voordoen.

Zo veranderen we langzamerhand allemaal in hersendode zombies. En kleine broer heeft wel gelijk: dat schept een band.

menu