Achter het behang #24 (over een gezin in coronatijd): 'Zijn jullie optimistisch of pessimistisch?'

Illustratie: Infographics DvhN

Wekenlang geen school, wekenlang thuiswerken, wekenlang op elkaars lip. Verslaggever Maaike Borst schrijft over haar gezin in tijden van corona.

Mijn moeder is overbelicht en onscherp. Haar stem klinkt schel. Terwijl we op het scherm zien hoe mijn vader haar een wijntje inschenkt, opent ze het gesprek. ,,En?’’, vraagt ze. ,,Zijn jullie optimistisch of pessimistisch?’’

De familieborrel is online. Voor het eerst. Een videoverbinding tussen mijn ouders, mijn broer en schoonzus, de systeembeheerder en ik. Het is onwennig. Het gesprek hapert een beetje, we zijn niet altijd goed te horen. Maar we zien elkaar en het voelt dichtbij.

Na de vraag van mijn moeder denk ik terug aan afgelopen week. Vermoeidheid begon vat te krijgen op de adrenaline die me door de eerste weken hielp. De huiselijke saamhorigheid begon de eerste barstjes te vertonen, ik was het vele bellen spuugzat, miste menselijk contact en begon te somberen over wat ‘het nieuwe normaal’ is gaan heten - heeft dat eigenlijk wel een einde?

,,Ik ben pessimistischer geworden.’’ Mijn Amsterdamse schoonzus geeft mijn moeder als eerste antwoord, maar zij heeft het niet over de dagelijkse sleur die zwaarder wordt. ,,Gisteren is een vriend van me overleden aan corona. Dat heeft er wel ingehakt.’’

Haar gezicht op het scherm voelt ineens ver weg. De afstand is te groot voor de boodschap. De dood door corona was er elke dag al in getallen, maar niet eerder zo dicht bij iemand waar ik van hou.

Mijn ouders stellen vragen, ik weet niet goed wat ik nu in de microfoon van de laptop moet schreeuwen dus ik zwijg en neem me voor om nooit meer te somberen zolang al mijn geliefden gezond zijn - al weet ik ook wel dat het zo niet werkt.

Niet lang daarna liggen we alle zes blauw van het lachen. Online borrelen blijkt te kunnen leiden tot creatieve humor en grote meligheid, zeker als je een bordspel probeert te spelen dat alleen je arme ouders in huis hebben zodat zij de hele tijd zitten te hannesen met pionnen, ringetjes, vragen, volgordes, inzetten en de puntentelling. Hilariteit alom.

Aangeschoten en opgewekt sluiten we ergens na middernacht de sessie. Ik weet dan pas het antwoord op de vraag van mijn moeder: optimistisch. Want als het nieuwe normaal geen einde heeft, was dit ondanks alles toch een goed begin.

menu