Drewe Schouten houdt zich gedeisd in Zuidhorn.

Zinderende hitte in Drenthe en Groningen. De een dobbert, de ander fietst: 'Die warmte gaat uiteindelijk vanbinnen zitten'

Drewe Schouten houdt zich gedeisd in Zuidhorn. Foto: Corné Sparidaens

Hoe hou je het hoofd koel in een hittegolf? De een dobbert, de ander fietst. Je kunt je gedeisd houden, maar ook gewoon doorgaan. Een rondje in het zinderende Noorden.

Verschroeide aarde

Het land ruikt naar verschroeide aarde. Het stoffige zand tussen de gemaaide graanstengels is als donkergrijs as. De zon schijnt hier, langs de weg van Roden naar Norg, genadeloos.

Het houdt Jan Siegers niet tegen. Als hij zou wachten tot later vanmiddag was het ook heet. Gisteren was het heet, morgen is het heet.

Je moet doen wat je moet doen. ‘Gewoon doorgaan’ is ook het devies van zijn schoonzoon tegen de hitte.

Dit is de jaarlijkse familieklus. Zestig strobalen ophalen voor de stallen van de dressuurpaarden van Siegers. Ook de kleinzonen helpen mee. Ze besturen de oude trekker die, anders dan die nieuwe die verderop de strobalen perst, géén airco heeft. Met opa achterop die even wankelt als ze te hard remmen, maar zich snel herpakt en met rood hoofd de balen schikt.

Die warmte, zegt Siegers, gaat uiteindelijk vanbinnen zitten.

Hij heeft twee ventilatoren in huis staan maar dat helpt niks. Buiten in de schaduw zitten, dat is wat ze straks gaan doen. Wat eten, pilsje erbij. Maar eerst een koude douche. Om de verschroeide aarde weg te spoelen en daarna fris weer verder te zweten.

loading  

Hangen en dobberen

,,Mama kwam terug van hardlopen en ze rende zó door.’’ Thijmen demonstreert de actie van zijn moeder theatraal. Hij rent over camping Cnossen aan het Leekstermeer, langs hun met schaduwdoek verlengde tent, en springt linea recta het water in.

,,Nou, je overdrijft’’, zegt zijn moeder Anne Kremers. ,,Ik trok wel eerst mijn schoenen uit.’’

Op vakantie in eigen land is het altijd afwachten wat het weer doet. Je bent voorbereid op zestien graden en regen maar een hittegolf behoort ook tot de mogelijkheden. Kremers uit Gouda zag in de weersvoorspelling steeds meer snoeihete dagen verschijnen - en weinig wind terwijl ze hier vooral komen om te zeilen - en prijst zich gelukkig met het vaartje voor de tent.

Hoeven ze niet eens naar het drukke Leekstermeer voor verkoeling, ze plonzen gewoon direct hier te water. Na het hardlopen bijvoorbeeld.

Kremers ligt languit in een zwemband in de vaart. Kinderen Thijmen en Anouk dartelen om haar heen. Eventuele activiteiten zijn verschoven naar de ochtend en de avond. De rest van de dag is hangen en dobberen.

En dat terwijl Kremers stiekem niet eens van zwemmen houdt.

loading  

Spookdorpen

Het is raar stil op straat. Een keer of vier per week fietsen Dorine de Vries en Egbert Knol uit Leek door deze omgeving. Vandaag hebben ze er al 52 kilometer opzitten, en ze zijn nauwelijks een mens tegengekomen.

Het leek alsof ze door spookdorpen reden. Zelf geen zwemmende jeugd bij de bruggen.

Het wielrenstel is verbaasd. Normaal betaal je veel geld om in het buitenland dit soort weer te hebben. Dan is het een keer hier en gaat iedereen binnen zitten met de gordijnen dicht. Wonderlijk.

Natuurlijk, De Vries en Knol passen zich ook wel aan de temperatuur aan. Meestal rijden ze met een gemiddelde snelheid van dertig kilometer per uur, nu niet veel meer dan twintig. En ze pauzeren uitvoerig met een milkshake en cola in Norg.

Op de fiets, met dat windje erbij, is het eigenlijk koeler dan met een milkshake onder een parasol. Dat klinkt misschien tegenstrijdig, net als dat tachtig kilometer fietsen voor hun meer ontspannend is dan een middagje op de bank hangen, maar iedereen beleeft de dingen nu eenmaal anders. Ook de hitte.

loading  

Tel je zegeningen

Het enige wat je kunt doen met dit weer, is je gedeisd houden. Dat komt goed uit, want dat is wat Drewe Schouten eigenlijk altijd al doet.

Straks gaat hij thuis in Noordhorn onder een parasol in de tuin zitten en loopt af en toe naar de garage. Voor een biertje - of wat water. Dan herleest hij zijn geschiedkundige boeken of luistert naar Radio 1.

Nu zit hij op een bankje in Zuidhorn, even uit te rusten van het sporten bij de fysiotherapeut. Hoe gedeisd ook, Schouten wil wel in beweging blijven. Zijn fysieke conditie is door sluiting van de fysiotherapeut in coronatijd al genoeg achteruit gegaan.

Hij was molenaar in Noordhorn, maar die trappen, die durft hij na de operaties niet meer op. Laat staan het klimmen in de wieken op twintig meter hoogte.

Tel je zegeningen, zei zijn moeder altijd. Drewe Schouten kan lopen, fietsen, wandelen, slapen - en hij heeft geen pijn.

Die hitte, hij zal zich er niet druk over maken. Hij zit hier gewoon even tien minuten uit te rusten op dit bankje, voordat hij weer energie heeft om terug te fietsen naar Noordhorn. Terug naar zijn parasol, zijn boeken en zijn gedeisde leven.

loading  

menu