Bewoonster Annet de Boer van De Zijlen in Tolbert geniet zichtbaar van het bezoek van Jorien van Helvoirt (midden) met haar hond Indi. FOTO PETER WASSING

Zorghond doet Annet goed

Bewoonster Annet de Boer van De Zijlen in Tolbert geniet zichtbaar van het bezoek van Jorien van Helvoirt (midden) met haar hond Indi. FOTO PETER WASSING

Regelmatig contact met een dier doet mensen met een verstandelijke en/of lichamelijke beperking vaak goed. Stichting ZorgDier Nederland speelt hierop in. De stichting traint hiervoor baasjes van honden, poezen en andere dieren.

‘Hoe lang heb ik Indi nu al?’’, vraagt bewoonster Annet de Boer (47) van De Zijlen in Tolbert aan hondenbazin Jorien van Helvoirt (53) uit Roden. ,,Dat is drie jaar’’, luidt het antwoord.

Ontmoeting

’t Is vaste prik iedere vrijdagmiddag. Rond vier uur rijdt Van Helvoirt met haar bestelbus naar het gebouw van De Zijlen in de wijk Sintmaheerdt in Tolbert, waar Annet woont. Op het parkeerterrein van het wooncomplex ontmoeten beide partijen elkaar: Jorien van Helvoirt en Indi, een Fryske wetterhoun die inmiddels zeven is. Jorien en Indi vormen samen een ZorgDier-team, zoals de Stichting ZorgDier Nederland dat noemt.

Op De Zijlen zijn vijftien van dergelijke teams actief. Hier en daar gebeurt dit ook op andere plaatsen in ons land. De stichting weet hoe sommige mensen met een verstandelijke en/of lichamelijke beperking baat hebben bij regelmatig contact met een dier. Omdat huisdieren in de meeste zorginstellingen niet zijn toegestaan, wil ZorgDier Nederland het aantal teams uitbreiden en meer instellingen laten deelnemen.

Neervlijen op bed

Het is ook deze vrijdagmiddag een hartelijk weerzien tussen Jorien en haar hond Indi met Annet. De eigenaresse heeft hondenkoekjes bij zich, die Annet aan Indi mag geven. Annet rijdt in een rolstoel. Ze is verstandelijk en lichamelijk beperkt. ,, ZorgDier -teams ondernemen vaak allerlei activiteiten met een cliënt. Met een extra lijn geeft je iemand met een beperking het gevoel dat hij of zij zelf de hond uitlaat. Dat is goed voor het verantwoordelijkheidsgevoel van zo iemand’’, zegt Van Helvoirt. ,,Met de hond wandelen vanuit een rolstoel is lastig. In plaats daarvan ga ik iedere week met Annet naar haar slaapkamer, nadat we eerst met de andere bewoners thee hebben gedronken. Het bed van Annet kan mechanisch omhoog. Indi mag zich lekker neervlijen op het bed. Ik neem een bakje yoghurt mee. Dat is voor Indi een lekkernij. Vanuit de rolstoel voert Annet de yoghurt iedere week aan haar op.’’

Vertroetelen

Ook deze middag laat Indi zich de yoghurt lekker smaken. Op het bed krijgt Annet gelegenheid het dier te aaien en te vertroetelen. Dat zij de afgelopen drie jaar een band heeft opgebouwd met de Fryske wetterhoun wordt rondkijkend op haar kamer wel duidelijk. Aan de wanden prijken hier en daar foto’s van het dier. Begeleidster Van Helvoirt vertelt dat Annet ooit een eigen hond had die is overleden.

Het wekelijks bezoek van ‘huisvriend’ Indi doet haar zichtbaar goed. Ze straalt van oor tot oor als Indi zich met haar kop naar haar uitstrekt. Van Helvoirt geniet van de wisselwerking tussen Annet en Indi. Vooraf kreeg ze een intensieve cursus met haar hond. Het vaste bezoek op vrijdag aan De Zijlen vindt ze geen belasting. ,,Niet alle mensen met een beperking zijn gebaat bij wekelijks contact met een dier’’, zegt zij. ,,Net als bij andere gewone mensen moet er met hond, poes of eventueel ander huisdier een klik zijn.’’

menu