Een jaar na de beving is Zeerijp nog steeds een dorp in wachtstand

Dinsdag is het een jaar geleden dat Zeerijp werd getroffen door een van de zwaarste aardbevingen van Groningen. Hoe is het nu? We peilden de stemming.

Nieuwjaarsloop bij VV de Fivel. Buiten rennen de jongeren van het dorp zich de benen uit het sportieve lijf, binnen staat Diane Groenewold achter de kantinebar. Ze heeft voor 2019 maar één nieuwjaarswens: ,,Ik hoop dat we dit jaar eindelijk duidelijkheid krijgen over onze huizen en ons dorp, zodat we weten waar we aan toe zijn. In een gesprek van mens tot mens. Ik hoef geen brieven meer.’’

Ramptoeristen

Op 5 januari vorig jaar werd Groningen getroffen door een beving met een kracht van 3,4 op de schaal van Richter. Zeerijp lag in het epicentrum. Alleen de aardbeving bij Huizinge was sterker geweest.

Zeerijp trilde na die bewuste dag nog lange tijd op zijn grondvesten, maar door andere oorzaken: het dorp werd overspoeld met bezoekers: pers uit binnen- en buitenland, ramptoeristen die kwamen informeren ‘waar nou die ingestorte huizen stonden’.

Wiebes? Wie is dat?

De minister kwam bezorgd kijken. Nou, daar denken de Riepsters nog wel eens aan terug.

,,Minister Wiebes”‘, schampert voetballer Jan Bosma (68) ,,Wie is dat?’’

Ze zouden willen dat hij hier nu was, dan had hij heel wat uit te leggen, over de afhandeling van de schade bijvoorbeeld, waarom alles zo allemachtig lang moet duren, waarom er niets wordt gedaan met hun vuistdikke dossiers en waarom de versterking van Zeerijp na de beving geen prioriteit geniet. Niemand kan hen dat uitleggen, ook de gemeente niet.

Schuivend wegdek

Verderop aan de Kwekerstraat staat basisschool de Wilgenhof. Edelsmid Arne van Hulsen weet nog hoe het wegdek een paar ondeelbare seconden onder hem heen en weer schoof, op die bewust maandagmiddag 8 januari. ,,Ik stond daar om mijn jongste op te halen. De deur ging open, de helft van de kinderen huilde en de juf zag lijkwit.’’

Het was niet de angst, zegt hij -hoewel zijn jongste een tijd niet meer alleen boven durfde te spelen of te slapen. ,,Bang zijn we niet geworden. Wel verdrietiger.’’

‘Dit is een gokkast’

Dat komt door de manier waarop ze door de telkens wisselende contactpersonen worden bejegend: ,,Ze proberen je op kleine dingen af te knijpen. Er liep een scheur door mijn winkel van achter naar voor. Moest hersteld, ik moest dicht, de hele inboedel verhuizen, vonden ze dat dat wel in een week zou kunnen. Kreeg ik vlak van te voren een brief van het CVW dat het voor 20.000 euro minder moest en dat dat ‘niet onderhandelbaar’ zou zijn. Ik zie me nog zitten onderhandelen tussen de verhuisdozen. Ze hebben het ingetrokken, maar wat een frustratie en onmacht; het is net een gokkast, waar telkens wat anders uitkomt.’’

Hoeveel hekken nog?

Zeerijp heeft een school. Een sportvereniging. Een kerk. Een dorpshuis, kortom: Een bloeiend dorpsleven. ,,We proberen het hier leefbaar te houden’’, zegt Diane Groenewold. ,,Maar als ik door het dorp loop, denk ik: hoeveel meer hekken moeten hier nog om de huizen komen? Ze hebben 3d-scans gemaakt, die kunnen we in september pas bekijken. Ze hadden gewoon een aannemer moet inhuren, dan was alles al klaar geweest.’’

Murw

Je wordt murw, zegt Van Hulsen. ,,Ik vrees dat, als straks de kinderen van groep 8 naar de middelbare school gaan, ze onze school gewoon opheffen en iedereen straks blij is met elke lik verf voor z’n huis.’’

Ben(12) en zijn vriend Rick (8) hopen maar dat ze in Zeerijp kunnen blijven wonen. Ben: ,,Ik heb hier al een heel leven opgebouwd.’’ Naar de schade van zijn huis is nog niemand komen kijken. Vader Sybrand Woldijk: ,,Ze gaan dat dat gas helemaal niet terugdraaien; we wonen hier op de schatkist van het land.’’

Conclusie

We liepen door Zeerijp. We peilden de stemming. We constateren: Een jaar na de beving is het vertrouwen in de toekomst hier gedaald naar de gevoelstemperatuur van een waterkoude januaridag.

menu