Elvira Krudde heeft een appartementencomplex naast haar tuintje gekregen. Tot vorig jaar stond daar een groene haag.

Een appartementencomplex pal naast je huis: 'Toen er een raam in kwam met vrij zicht in mijn huis, heb ik echt even zitten huilen'

Elvira Krudde heeft een appartementencomplex naast haar tuintje gekregen. Tot vorig jaar stond daar een groene haag. Foto: Jan Willem van Vliet

Zo heb je een stadstuintje, zo zit je in een bouwput. Elvira Krudde zag pal naast haar huis een appartementencomplex verrijzen. ,,De steigers stonden hier in de tuin.’’

Over de ergste schrik en woede is ze inmiddels wel weer een beetje heen. Maar Elvira Krudde heeft heel wat afgevloekt sinds de eerste bouwvakkers zich meldden. Waar tot vorig jaar een groene haag langs haar tuin stond, rijst nu een blinde muur vier verdiepingen omhoog de lucht in. In plaats van blauwe lucht ziet Krudde nu bakstenen.

Het blijft moeilijk te verteren. Pal naast haar huis aan de Friesestraatweg in Groningen is in dik een jaar tijd een complex verrezen van 48 huurappartementen verdeeld over drie bouwblokken. Het achterste van de drie loopt tot óp de rooilijn langs haar postzegeltuintje. Vanaf de keukentafel kijkt ze nu aan tegen een metershoge muur. ,,Toen daar ook nog een raam in kwam met vrij zicht in mijn huis, heb ik hier echt even zitten huilen.’’

Geruchten over woningbouw zwollen aan

Toen ze hier in 2014 kwam wonen, stond naast haar huis nog een van de laatste Groningse stadsboerderijen. Nadat de eigenaren die in 2014 verkochten, zwollen de geruchten aan dat er woningbouw op die plek zou komen. Daarna bleef het echter jaren stil, tot Krudde in 2017 een brief van de gemeente in de bus kreeg. De bomen rond de inmiddels gesloopte stadsboerderij moesten wijken voor huizen. Ze kon bezwaar maken tegen de kapvergunning.

,,Toen ben ik toch maar eens gaan bellen’’, zegt Krudde. Want wat voor huizen kwamen er dan wel precies? De tekeningen die ze vervolgens inzag bij de gemeente, waren een koude douche. Inmiddels lag er een compleet uitgewerkt plan voor een appartementencomplex, veel groter en hoger dan de buurt al vreesde. En bovendien strak langs haar huis.

Tegen die tijd bleek verzet al zinloos, verzekerden ook juristen die ze in de arm nam. ,,Alles was qua bestemmingsplan en vergunningen al helemaal dichtgetimmerd. Maar dáár krijg je dan nooit bericht over, wel dat je bezwaar kunt maken tegen bomenkap.’’

‘Dit verzint toch niemand?’

De gemeente kaatste de bal terug. ,,De bouwinspectie zegt dat ik zelf beter had moeten opletten.’’ De bouwvergunning stond immers bij de gemeentelijke publicaties in de Gezinsbode . ,,Maar daar ben je toch helemaal niet mee bezig in het leven: wat er misschien zou kúnnen gebeuren? En bovendien: dit verzint toch niemand?’’

Na een faillissement van bouwer Vastgoed duurde het nog tot september vorig jaar tot een nieuwe aannemer, Kooi uit Appingedam, alsnog van start kon. Eerst met de kelder- en souterrainverdieping, vanaf maart ging de bouw de hoogte in. Langzaam zag Krudde zich steeds verder ingekapseld. ,,Ik heb maandenlang in de herrie gezeten’’, zegt de kok annex cateraar en oud-chef van restaurant Jantje Zag Eens Pruimen Hangen.

,,Het was midden in coronatijd, dus ik was ook nog veel thuis en zat er iedere dag met mijn neus bovenop. Je bent zó emotioneel. De bouwvakkers staan gewoon in je tuin. ’s Morgens vroeg ging de radio al aan op de steigers.’’

Massieve wand

Binnen de kortste keren keek ze tegen een massieve wand aan. Slechts een laag muurtje scheidt haar tuin van de galerijstraat waar de bewoners straks langs moeten naar hun appartement. Verdwenen is haar privacy. En de ruimte werkt ook nog eens als een windtunnel.

Ze moest lang soebatten om een oplossing af te dwingen. Begrip voor haar situatie bleef lang beperkt tot lippendienst. Uiteindelijk ligt er nu een akkoord: tussen haar tuin en de galerijstraat komt een 6 meter hoge witte schutting die tocht en inkijk moet blokkeren. Al laat die nog wel op zich wachten: ,,Het moest eerst nog langs de welstandscommissie en er zit een lange levertijd op het materiaal. Als de schutting er staat, zitten we in het voorjaar en wonen de eerste mensen er allang.’’

Gevoel van machteloosheid

Ze kan er inmiddels mee leven, een beetje dan. ,,Dit kost mij zó veel energie. Alles moet je zelf afdwingen, niks gebeurt met liefde. Ik heb vaak gedacht: laat ook maar zitten.’’

Het gevoel van machteloosheid blijft steken. ,,Iedereen erkent achteraf dat dit een blinde vlek is geweest. Gemeente, architect, de projectleider van de bouwer en de opdrachtgever: nú zeggen ze allemaal dat het zo niet had gemoeten. Maar als het aankomt op de vraag wie verantwoordelijk is, schuift iedereen constant de hete aardappel naar elkaar toe.’’

Van de betrokken bedrijven kan ze dat nog begrijpen. ,,Iedere aanpassing op het plan kost hen geld. Maar ik verwijt het wel de gemeente. Je mag mensen niet zo aan de kant schuiven. Ik voel me in de kou gezet. Letterlijk: voorheen had ik hier de hele dag door zon, nu zit ik in de schaduw. Op frisse dagen moet de kachel aan om het warm te houden.’’

menu