Dovemansoren

Het logo. Huus van de Taol

Klaas Vos is streektaalvrijwilliger uit Smilde en schreef deze week een verhaaltje in het Drents:

Het begon al hiel wat jaoren leden dat ik het gevuul had dat de meinsen steeds zachter begunnen te praoten. Al gauw kwam ik der achter dat mien oren niet hielemaol goed meer functioneerden. Ik zee steeds vaeker: henj en wat zeg ie. Dus maor ies wat experimenteren mit een heurtoestel. Eerlijk bekennen dat ik der wel wat muite mit had. Geluuden die zachies bint wordt wel harder maor harde geluuden knalt joe deur de kop. Soms denk ik daj daordeur nog dover wordt. Toch maor even deurzetten, want zo kun het ook niet langer.

In die proeftied hadden wij een hiel intelligente hond die niet zo best luusterde, misschien ook wat doof? Hij dacht die dingen kan ik ook wel ies proberen toen hij ze boven bedde zag liggen. Maor hij kun de gebruuksaanwiezing niet lezen. Dus dat gung niet goed. Ik truf het toestel in stukkies an veur het bedde.

Inmiddels heb ik al een aantal jaoren zo’n geluudsinstallatie. En die bint tegenwoordig uutvoerd mit een stemme die angef as de stroom bijna op is.

Nou mus ik lest doen wat keunings, keizers en admiraals ook allemaol moet. Toen ik daor zo een poossie in ienzaamheid zat, heurde ik iniens in mien oor: “batterij bijna leeg” Nou had ik zölf dat gevuul ook al, maor dat hij dat ook wus gung mij wel wat ver. Eem veur de niet ingewijden, een batterij is in Drenthe het lichaamsdiel waor aj deurgaons op zit. Ie snapt natuurlijk wel dat dit een bizundere saemenloop van omstandigheden was.

Jammer genog kan ik niet meer zunder die apparaten en hoewel ik nog wel regelmaotig wat mis is het niet altied an dovemansoren zegd.

Je kunt deze onderwerpen volgen
De Krant van Midden Drenthe