Noos en Robbert

Eén van de runderen. Elvira van Maanen

Sinds november 2018 zorgen Jaap en Elvira van Maanen met veel liefde en aandacht voor hun Limousin runderen. Zij wonen en werken wij op hun biologische boerderij ‘de Hooge Stoep’ in Nieuw-Balinge:

Het is avond en het begint al te schemeren. Ik rijd door het weiland van een van onze kuddes koeien. Dat doe ik graag ’s avonds om mijn hoofd leeg te maken. Hard nodig in roerige en drukke tijden voor een boer. Mijn blik blijft hangen bij een klein groepje dieren. Een van de koeien is Noos en ook haar kalf Robbert staat erbij. Noos is wat dunner dan de rest van de koeien en ook haar vacht is nog een beetje ‘poddig’. Voor een boer een teken dat er iets niet goed is met het dier. Toch maak ik me geen zorgen, Noos was er veel slechter aan toe en is al een heel eind opgeknapt.

Mijn gedachten dwalen af naar dit voorjaar toen het erop of eronder was voor haar. Noos en Robbert liepen al in de grote kudde toen we zagen dat het niet goed met haar ging. We haalden haar naar huis om de veearts haar te laten onderzoeken. Robbert bleef achter in het land, bij vele tantes en neefjes en nichtjes. Een lastige beslissing voor ons. Noos kreeg de diagnose longontsteking en had al haar energie nodig om, ondersteund door medicatie en pijnstilling, beter te worden. Ze had niet genoeg melk om Robbert te voeden en het zogen van het kalf zou zeker niet bijdragen aan haar herstel. Robbert was echter nog te jong om zonder melk te kunnen, maar liet zich ook niet zomaar vangen om wat kunstmelk bij te geven.

We besloten om Robbert in het land te laten en goed in de gaten te houden. We vertrouwden op de wil van Robbert om te overleven en de kracht van de familiekudde om voor elkaar te zorgen. De eerste dagen was het wat wennen voor alle dieren zagen we wanneer we 3x per dag de kudde observeerden. Na twee dagen merkten we dat er twee tantes waren die zich over hem begonnen te ontfermen en hem, tegelijk met hun eigen kalveren, lieten drinken. Fantastisch.

Toen Noos op stal wat aangesterkt was besloten we om haar weer terug te brengen naar de kudde in het land. In het begin voor zowel Noos als Robbert wat extra controlemomenten, maar inmiddels weer net als ieder ander dier.

Ik kijk nog steeds naar het kleine groepjes koeien. Nu ik Noos weer zie en mij realiseer dat haar kalf Robbert strak naast haar staat verschijnt er een glimlach op mijn gezicht. We hebben het goed gedaan met Noos en Robbert. Tevreden en dankbaar rijd ik naar huis. Mijn hoofd is leeg, de rust is terug. Boer zijn is een prachtig ‘beroep’.

menu