Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Alleen de snaren

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Ze gaat het eindelijk bestellen: de vier dingen waar ik al sinds december om vraag. Hoewel mijn vrouw ‘s avonds standaard met de laptop op de bank zit en alle sites kent waar iets te koop wordt aangeboden, blijft dat er steeds bij. ,,O ja, zal ik doen.’’

Waarop vervolgens weer niks gebeurt. Genoeg mannen aan de deur met pakketjes, geen ervan is voor mij. Ik besluit er druk op te zetten. Voordat de eindejaarsbonus op is.

Het gaat om twee pedaaltjes en een kleine versterker. Bedoeld om Man in the Long Black Coat in ieder geval qua geluid te laten klinken als het origineel. Ook wil ik een koptelefoon annex versterker, zodat als ik oefen het gezin niet denkt dat de wasmachine tijdens het centrifugeren losbreekt en onderweg is naar de woonkamer.

Tuurlijk letten we op lokale aanbieders. Wij ondersteunen de eigen ondernemers en alle ondernemers in alle sectoren. In eigen land, in andere landen. Laat ik het zo zeggen: ons gezin is niet de oorzaak dat winkels tijdens de lockdown op de fles gaan.

De pedaaltjes bestellen we bij één leverancier, maar die zijn samen 49,50, terwijl het boven de 50 euro is gratis. Logisch, denken wij.

Het is niet duurzaam een bezorger voor elk artikel op pad te sturen. Dus of er niks kleins is dat ik er nog bij wil, vraagt mijn vrouw. ,,Doe maar snaren. Altijd handig.’’

Ik loop dinsdag naar de brievenbus en daar zit niet alleen de krant in, ook een pakje. Een groot pak eigenlijk, dat nét in de brievenbus past. Alleen de snaren zitten er in.

menu