Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Baaldag

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Ik zit voorovergebogen aan de grote tafel. Handen in de schoot, blik naar beneden, gemoed op onweer. Mijn vrouw voelt zich evenmin fris en fruitig. Het is maandagochtend en we zijn slecht wakker geworden. Wee op de maag, het hoofd vol problemen, vragen, twijfels. Ik wil alleen maar op bed liggen, al ben ik er vroeg af gegaan omdat op bed liggen ook niet ging.

,,Wat is dat toch hé?’’, vraag ik, ,,waarom voelen we ons zoals we ons nu voelen? We zijn gezond, hebben elkaar, kinderen, werk en een dak boven ons hoofd en toch zien we als een berg op tegen de week die voor ons ligt. Tegen deze hele dag. Sterker, ik heb zelfs geen zin om te plassen. Ook altijd zo’n gedoe.’’

We verzuchten dat vaker op maandag, maar deze keer is het anders. Zelfs niks doen heb ik geen zin aan. Ik wil vooral stilte, een dag geen video-overleg, mails, Whatsapp of Twitter. Zo klaar mee.

Ik zit even later aan tafel, achter de laptop, in principe aan het werk, maar betrap mezelf er op dat ik minutenlang naar buiten kijk.

,,Toch de lockdown?’’, vraagt mijn vrouw.

Dat zou kunnen, maar we willen daar niet aan. Er zijn, zoals we voortdurend tegen elkaar zeggen, anderen die het een stuk minder hebben, die er beroerd voor staan.

,,Maar...’’, zeg ik, ,,ook bij ons is het na tien maanden misschien een keer op.’’

Ik overweg een baaldag te nemen. Alles afkappen, de kinderen op gang helpen en weer op bed kruipen en de dag erna opnieuw beginnen. Maar daar is geen tijd voor.

menu