Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Dictatuur!

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

De kreet ‘Dictatuur!’ klinkt ook in ons gezin steeds luider. Niet van mijn vrouw en mij, maar van zoons, wanneer ze het niet eens zijn met een maatregel. Ze gedragen zich als de demonstranten tegen de coronamaatregelen. Die roepen dat ook, maar bewijzen met dat roepen en demonstreren het tegendeel.

Jongste zoon claimt het zaterdag voor de koelkast. Hij wil een tosti maken, maar wordt door mijn vrouw de keuken uit gebonjourd. Niet nu. Meteen is het van: ,,Dictatuur! Ik bepaal zelf wanneer ik eet! We leven in een vrij land! Dit is dictatuur!’’

Demonstranten en zoons geven blijk van gebrek aan kennis van het begrip ‘dictatuur’. Een belangrijk kenmerk van dat type staatsvorm is de systematische onderdrukking van tegenstanders en mensen die anders denken. Zij worden zelfs gevangengezet of vermoord. Mijn vrouw en ik zeggen soms ‘nee’. Dat is iets anders.

Een dictatuur ontstaat in de regel na staatsgreep of burgeroorlog. Ook dat is in Nederland en ons gezin niet het geval. Mijn vrouw en ik waren er gewoon al. Wij hollen de structuur van de bestaande samenleving evenmin uit zoals dictators. Ouders houden die juist in stand. Alleenheersers hebben ook moeite met de opvolging. Onze zoons zijn onze opvolging

Waarom demonstranten en zoons dan toch ‘Dictatuur!’ roepen is simpel: ze krijgen hun zin niet. En soms krijgen ze die niet, omdat het beter is voor hen of voor het algemeen belang. Zoals waarom jongste geen tosti mag maken: het eten staat op tafel.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Meningen
menu