Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Dikke pane

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Er zijn redenen om het te doen, er zijn redenen om het te laten. Ik heb negen jaar geleden besloten dat het de laatste keer zou zijn en nu, nu twijfel ik weer. Wat alles te maken heeft met de lockdown waarin we niet meer voor- en achteruit kunnen en een bezoek aan de kapper er voorlopig al helemaal niet in zit.

Tondeuse er over.

Kort dus. Stiekeltjes . Lekker makkelijk. ‘s Ochtends één zorg minder. Ik zie mezelf in het video-overleg een hand door mijn haar halen en de helft blijft rechtop staan, of valt nog beroerder. Waarop ik er nog eens door moet. Mensen gaan daar op den duur wat van vinden.

Het heeft ook wel iets, zo’n rigoureuze actie. Een daad. Kerel wezen. Gewoon doen, zonder lang te mitsen en te maren. Keuzes maken. De wereld, ons land, heeft dat nodig. De innerlijke worsteling, de twijfel van de tijd, het mag ook zichtbaar zijn. We zijn mensen, geen machines waarbij je een knop omzet naar de coronastand.

Anderzijds: lang haar past bij mij. Kan het niet uitleggen, dat is al een heel leven zo. Een wild kapsel, in de kleuren en vorm van een opgedroogde lavastroom, reflecteert nog beter de situatie in mijn hoofd, waar het soms een volière is.

Om eerlijk te zijn: een volle bos maakt ook slanker in het gezicht. Ik hoor mijn vader alweer als hij het gemillimeterde hoofd ziet: ,, Wat hest ja n dikke pane kregen. Dat zugst nou pas goud. ’’

Misschien moet ik het toch doen. Haar groeit weer aan. Kort is ook maar tijdelijk. Net als corona. Hopelijk.

menu