Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Een dag vakantie

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Toeval of niet, het is de eerste dag van de voorjaarsvakantie en ik rij Drenthe binnen. Land van hei, zand en dennenbomen, zwemkoelen  en kampeerboerderij. Lange en lome zomers ook. Een onbestemd gevoel komt op. Zoals altijd.

Ik rij over de N33 naar Assen en zie de achterkant van een camping. Stacaravans tussen de kale bomen. Het oogt verloren en verlaten, leeg, maar het roept herinneringen op. Beelden uit de vroege jeugd. De eerste vakantie. Ik in een knus bed. Een glijbaan, een paal waar water uit komt, de geur van tentstof. Al blijven het flarden.

We gingen er ook met schoolkamp heen. Ik voelde me ontheemd. Maar speurtochten en vossenjachten in het dennenbos intrigeerden. Je liep in het vermoeden van een andere wereld. Die van dieren en sprookjes. Ik miste thuis en eenmaal weer thuis was het leuk om er geweest te zijn. Zoals Martin Sheen het ongeveer verwoordt in zijn hotelkamer in Saigon aan het begin van de film Apocalypse Now : ,,Als ik hier ben wil ik daar zijn en als ik daar ben wil ik hier zijn.’’

Drenthe is vreemd en vertrouwd, mysterie en belofte tegelijk en ik kan er soms erg naar verlangen. Het is op de een of andere manier een wereld van onschuld gebleven en ik wil er weer tien jaar zijn.

Het is sinds lang dat ik in Assen ben.

Een plaats die, al zal het vroege tijdstip en de lockdown er mee te maken hebben, de stilte van een bos ademt.

Als ik eind van de dag weer naar huis rij voelt het of ik terugkeer van een dag vakantie.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Meningen
menu