Die boycot van het WK voetbal in Qatar in 2022 komt er niet. Natuurlijk niet. Kunnen we kort over zijn. Een argument is dat je door zo’n evenement het land juist ‘open’ gooit en de misstanden aan de kaak stelt, met uiteindelijk een beter leven voor de bevolking aldaar. Zoiets.

Een statement van de nationale voetbalselectie blijft eveneens uit. Hoewel, misschien is dat er al wel geweest, maar heb ik het gemist omdat het standpunt van de spelers niet zo breed is uitgeserveerd als toen ze Johan Derksen en iedereen van het voetbalprogramma Veronica Inside  de wacht aanzegden. Ik volg social media niet zo intensief meer, wellicht is het langs me heen gegaan.

En wij, de 17 miljoen bondscoaches, virologen, rechtsgeleerden, economen en moreel superieuren, die vinden dat ons land en onze voetballers dat WK moeten boycotten, gaan zelf natuurlijk gewoon voor de buis zitten. Behalve ik.

,,Tuurlijk ga jij niet kijken’’, zegt mijn vrouw, ,,dat zou heel raar zijn.’’

Wat niet wegneemt dat een boycot een goed idee zou zijn. Van de KNVB, van de voetballers.

Maar wat mij blijft verbazen, want dit is niet de eerste keer dat opgeroepen wordt tot een boycot van een mondiaal evenement, is dat sporters altijd het voortouw moeten nemen. Bedrijfsleven, overheid en zakenwereld kunnen ook besluiten tot een boycot met Qatar en alle andere dubieuze regimes. We hoeven niet eens te wachten tot Olympische Spelen of WK. Dat kan elk moment.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Meningen