Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: In een muts

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Het is toetsweek dus ik breng oudste zoon iedere ochtend naar school. Hij heeft een boek op schoot, er klinkt harde rap in de auto, ongetwijfeld weer van een muzikant die geen natuurlijke dood is gestorven en hij frunnikt aan zijn muts.

,,Zo, nu moet-ie weer in model zijn.’’

Als ik naar het hoe en waarom vraag luidt het antwoord dat het ding een paar keer te heet is gewassen. Waarop ik niet heel veel anders kan reageren dan: ,,Oké. Goed verhaal weer.’’

Hij bekijkt het hoofddeksel nog eens uitgebreid en pakt met zijn vingers de bundel labels aan de binnenkant. Het zijn redelijk grote flappen en zoon verbaast zich daar over.

,,Wat is dit? Wat moet ik hiermee? Het zijn er wel vier met heel veel tekst in kleine lettertjes. Wie de fuck gaat dit lezen?’’

Ik vraag wat dat allemaal voor informatie is: ,,Drie ervan gaan over de fabrikant zelf en eentje is het wasvoorschrift.’’

Zoon deelt zijn verbazing met een aanzienlijk deel van de mensheid, in ieder geval met mij. Want aan alle kleding, teksten, gebruiksvoorwerpen, artikelen en abonnementen hangt fysiek of virtueel een gebruiksaanwijzing, garantie, disclaimer, copyrightverklaring, waarschuwing, dan wel informatie over de fabrikant en meestal een combinatie van dat alles en inderdaad, wie de fuck leest dat?

Wij in ieder geval niet en als ik zie hoe oudste zoon met de muts zit te frunniken lezen we ook het wasvoorschrift niet .

Je kunt deze onderwerpen volgen
Meningen
menu