Ik zit op een krukje bij de vijver. Het is fris, maar de zon schijnt, de lucht is blauw en het water helder en de visjes zwemmen in een lange rij achter elkaar aan. De lente doet ook de wereld van de koudbloedigen weer ontwaken.

Mijn handen zitten onder de verf en ik rust uit van een paar uurtjes schilderen. Ook dat is voorjaar. Deuren en ramen gaan weer open, de spinnenwebben worden uit het de hoeken geklopt en de luiheid uit de botten en het interieur krijgt een likje verf.

Ik luister al vijf weekenden tijdens het verven naar de Bobcast, de podcastserie over Bob Dylan, die 24 mei zijn 80e verjaardag viert. Mijn vrouw is verbaasd dat er zoveel geouwehoerd kan worden over één man en inderdaad, dat gaat heel goed. De afleveringen van tussen de 70 en 90 minuten gaan over ‘Bob de woordkunstenaar’, ‘Bob, de profeet’, ‘Bob de dichter’ en ‘Bob de buitenstaander’.

Erg interessant, al ben ik geen echte Dylan-adept en al die thema’s accentueren zijn veelzijdigheid en vooral eigenzinnigheid. Zodra de man in een hoek of genre wordt geplaatst, een stempel krijgt of als goeroe wordt gezien, slaat hij een andere weg in. Zie daar de volbloed kunstenaar. Liefst tegen de stroom in.

Ik kijk in het water. Een school vissen zwemt linksom langs de rand. Ze steken halverwege over naar de andere kant. Dan opeens keert de leider om en zwemt dwars door de groep volgers heen, waar onmiddellijk chaos ontstaat.

Bob Dylan, mensen. Hij zwemt ook bij ons in de vijver.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Meningen