Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Vanaf 1984

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

We vreesden het jaar 1984, door het gelijknamige boek van George Orwell. De roman schetst bepaald geen fijn beeld van de wereld van de toekomst, waarin de overheid, in de vorm van Grote Broer alles controleerde en bepaalde. De mens was er niet gerust op. Kon zomaar werkelijkheid worden.

Mijn generatie, ik ben van 1965 en de generaties daarvoor en daarna, werden vaker bang gemaakt voor de toekomst. Want nadat we in 1984 vaststelden dat het allemaal meeviel, kwam Prince met ‘1999’. Een dansbaar lied, maar de tekst ging over de Dag des oordeels, met een paarse lucht, mensen op de vlucht, dan wel klaar om te vechten.

Het feest was volgens hem over in 2000, dus de zanger ging los, alsof het nog 1999 was. Hij stond niet alleen met zijn waarschuwing. In de eerste seconde van 2000 zouden alle computers terug naar 1900 gaan, met alle gevolgen van dien. Zoals vliegtuigen die uit de lucht vielen en kernraketten die spontaan op ons werden afgevuurd.

Terwijl we die ‘Bit Bang’ afwachtten keken we ook verder, want de film  2001: A Space Odyssey voorspelde dat de mens zou verdwijnen. Toen we zelfs in dat jaar gewoon konden doorleven, ging de blik op de ook niet vrolijke wereld in 2015, zoals te zien in de trilogie Back to the Future.

Uiteindelijk viel ook dat mee. Ik wil niet zeggen dat alles in 2020 van een leien dakje gaat, maar het is een soort van geruststelling dat een uitgekauwde formule als  Big Brother weer op de buis is. George Orwell zou er verheugd over zijn. Of niet.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Meningen
menu