Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Waarm woater

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Het artikel in de NRC begint hoopvol. Over dat er kou aan zit te komen. Heel erge kou. De eerste alinea besluit met de intrigerende zin: ‘In Siberië is het al gaande.’

Wij willen graag kou. Omdat het bij de winter hoort en omdat we weer eens willen schaatsen, door een besneeuwde wereld lopen en vanuit de warme kamer kijken naar met rijp bedekte bomen.

De foto’s bij het verhaal zijn onheilspellend. Mensen in de mist in de stad Omsk, vogels die opvliegen en twee witte katten die uit een schoteltje drinken. Een heeft gele ogen en kijkt op een vreemde manier in de camera. Ik huiver en vraag me af of de fotograaf nog leeft, of inmiddels spoorloos is verdwenen.

Wat er aan de hand is: een ‘beruchte, spectaculaire’ verstoring in de stratosfeer, de luchtlaag tussen tien en vijftig kilometer hoogte.

Er is een term voor: sudden stratospheric warming . Ergens boven in de lucht gebeurt iets, niemand weet waarom en de gevolgen kunnen zijn dat het elders extreem koud wordt.

Tussen 1958 en 2019 zijn er veertig van die ssw’s geobserveerd en begin januari ook.

In de inleiding staat ook ‘Elfstedentocht’ en verderop een term als ‘meer koudegolven’. De conclusie van het stuk is echter dat schaatsliefhebbers nog mogen hopen, maar dat het geen koude winter meer wordt.

Een collega, blijkbaar ook specialist in de stratosfeer, onderschrijft die lezing en boort maan dag alle hoop definitief de grond in: ,, ‘t Gait waarm woater regenen .’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Meningen
menu