Columnist Harald Buit.

Column Harald Buit: Maaiveld

Columnist Harald Buit. Foto: Gerrit Boer

Kijk ’m gaan, daar over het grasveld. Rustig en onverstoorbaar doet hij zijn werk. Gods wegen mogen ondoorgrondelijk zijn, de robotmaaier kan er ook wat van. Rechte baantjes, dan weer random zigzaggen.

Het heeft iets aandoenlijks, dat kromme ruggetje op wieltjes. Onbewust geef ik robotmaaiers een naam, Herman bijvoorbeeld (geen verwijzing naar de vaste scribent van dit hoekje). Hendrik, Jan-Jaap of Klaas kunnen ook prima.

De neiging is groot om hem een compliment te geven. ‘Goed bezig kerel!’ Of: ‘Koffie?’ Herman laat het allemaal Siberisch. Die doet gewoon zijn ding: maaien, soms in de brandende zon, tot z’n accu leeg is. Dan komt hij even in het laadstation eten en hervat zonder mopperen zijn taak.

Een robotmaaier staakt niet voor betere arbeidsvoorwaarden. Ziekteverzuim? Nul! Hij is gewoon het ideale hulpje rond huis en verovert langzaam maar zeker aangeharkt (en gemakzuchtig) Nederland. Draden en sensoren houden ’m op koers. Ze voorkomen botsingen of drieste uitstapjes door de buurt.

Toch zag ik laatst eentje die met een wieltje was vastgelopen op een stuk speelgoed. Niet nodig, menen deskundigen. Ze spreken van een ‘domme robotmaaier’. Het zal je gezegd worden. De verleiding was groot om Herman een drukkertje te geven, maar ik durfde de tuin niet in. En aanbellen ging me te ver. Dus modderde de robot eenzaam voort. Had ie niet verdiend.

Alsnog sorry, Herman.

menu