Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: 80

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Mijn vader wordt 80 vandaag. Hoe hij het doet is ietwat onduidelijk, maar die leeftijd is hem niet echt aan te zien.

Zijn favoriete outfit is T-shirt, spijkerbroek en gympies, terwijl ik even oude mannen zie met wandelstok, hupzelen en hoed .

We zijn inmiddels gestopt met proberen hem overhemd en colbert aan te praten. Mijn vrouw en ik kregen er knallende hoofdpijn van. Welke argumenten we ook aandroegen, hij weigerde koppig, al liep zijn verhaal niet over van tegenargumenten. ,, Heb ik gain zin aan’’ , dat was het ongeveer qua onderbouwing.

Ook zijn witte sokken zijn ons al jarenlang een doorn in het oog. ,,Kan echt niet meer’’, zeggen we wanhopig, ,,dat is zó jaren tachtig.’ Onze maatschappij zit echter dusdanig in elkaar dat als je maar lang genoeg volhoudt, iets vanzelf weer mode wordt.

Wat meespeelt in het feit dat hij relatief fit is, al mag de man graag even klagen en jeuzelen, is dat mijn ouders zijn blijven bewegen. Mijn moeder haalde de krant omdat ze iets van zestig jaar bij het gymnastieken zat en de collega die mijn vader regelmatig wandelend tegenkwam in het bos sprak zijn verbazing uit: ,, Wat loopt die man ja haard. Ik kon hom nait bieholden. ’’

Onze gesprekken gaan meestal over ‘de FC, de kleinkinderen en kamperen en tegenwoordig ook steeds meer over vroeger, maar er is goe de kans dat als we er tegen het einde van de middag zijn, hij een pan soep heeft gemaakt. Ik stond tot aan vrijdag trouwens in de stand dat hij 81 werd.

menu