Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Aan de praat

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

De eerste keer dat ik heen fiets denk ik: nog maar even niet. Een dik half uur later is de rij wachtenden twee keer zo lang. Ik sluit toch aan. ,, Joe binnen de loatste ?’’, vraag ik aan een mevrouw. ,, Nee, doar stait ook nog wat .’’

Onze apotheekhoudende huisarts wil in coronatijd zo min mogelijk loperij in da house en heeft voor het afhalen van medicijnen een loket aan de zijkant van het pand ingericht. Logisch, maar het gevolg is wel dat we buiten samenscholen in plaats van binnen.

Wachten is bij ons een zeldzaamheid. Bloemenzaak, drogisterij, bakker, supermarkt, dierenwinkel, we zijn meestal snel klaar, ook tijdens corona. Alleen voor de wasstraat staat altijd een rij.

Het voordeel is dat we buiten zijn. De zon schijnt, het is vrijdag, de werkweek bijna ten einde en ik heb verder toch niks meer te doen. Ik zie enkele bekende gezichten, knik wat links en rechts en vraag me af wat al die relatief jonge mensen komen halen.

Zou het halve dorp aan de valium en prozac zijn?

Ik raak aan de praat met een vrouw. Ze werkt bij de universiteit en wordt vandaag voor het eerst sinds lange tijd op de campus verwacht.

De onderzoeken starten weer op.

,,En, beetje zin aan?’’, vraag ik. Ze trekt een moeilijk gezicht. Thuis zijn went, vooral als er veel te klussen is. De vrouw vraagt waar ik woon. Ik leg het uit en het blijkt dat ze langs ons huis komt, op weg naar het werk. Als ik opmerk dat ik dan achter de laptop zit belooft ze te toeteren.

menu