Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Achtergrondgeluid

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Het is het geluid dat ik, tegelijk met de vogels, ‘s ochtends als eerste hoor: het verkeer op de provinciale weg die dwars door ons dorp loopt. Auto’s, vrachtwagens, het gaat maar door, of eigenlijk: het houdt nooit op. Ik luister er na het wakker worden altijd even naar, alvorens op te staan.

Wat we ook doen, waar we ook zijn in huis of in de tuin, het geluid is er altijd, op de achtergrond. De weg, die het traject volgt van de vroegere spoorlijn, gaat vlak voor het dorpshart ondergronds en loopt onder de Hoofdweg door, dus verkeerstechnisch hebben we er geen last van, het geluid laat zich niet tegenhouden.

De afstand tussen ons huis en de provinciale weg is pak hem beet achthonderd meter. Te ver om er echt last van te hebben, te dichtbij om het niet te horen. Zeker niet als een ambulance langs raast, of een vrachtwagen met de banden over de witte lijnen rijdt en een snerpend gebrom hoorbaar is.

Het is het geluid van een wereld in beweging, van mensen die al lang onderweg zijn, terwijl ik pas wakker ben. Mensen die in de auto zitten, nog voordat ik heb ontbeten en het geeft me het gevoel dat ik te laat ben, of er niet bij hoor.

Ik had dat tijdens verre reizen, als ik wakker werd in een onbekende stad en ik had het als kind als ik ziek was. In mijn slaapkamer luisterde ik naar de geluiden van de straat, of ik lag in de woonkamer, op de bank en ik wist: mijn vriendjes zitten nu in de klas. Zonder mij. Het is het geluid dat bij de maandagochtend hoort.

menu