Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Akker gekocht

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Een collega meldt in de groeps-app dat ze niet mee vergadert. Ze heeft een akker gekocht. Het is een jonge vrouw, dus ik vraag: ‘Een akker?’ Ik ben zeer verbaasd dat ze de stad uit gaat en op een lap grond op het platteland een huis laat zetten.

‘Het is een bijbelgrapje’, verduidelijkt ze, ‘Koos snapt ‘m wel.’

Hij is de enige, afgaand op andere reacties. Meer collega’s zullen net als ik spijt hebben dat ze niet beter hebben opgelet in de kerk.

We krijgen, gelukkig, uitleg. Het is een verhaal over een feest waar een boel mensen voor worden uitgenodigd. Maar als het zover is, verzint iedereen een smoesje om niet te komen. De een heeft net een akker gekocht die hij moet bekijken, iemand moet vijf span ossen keuren en weer een ander deelt mee pas getrouwd te zijn.

Een andere jonge vrouwelijke collega is een soort van geschokt:

‘Wat zielig! Kwam er toen niemand op het feest?’

Bijbelvaste verslaggeefster: ‘Jazeker! In plaats daarvan werden alle arme dakloze mensen uitgenodigd en die wilden wel komen en toen werd het alsnog leuk.’

De andere jonge vrouwelijke collega toont zich opgelucht: ‘Ah gelukkig. Een feestje geven en dat dan niemand komt opdagen is mijn grootste nachtmerrie.’

Een oudere mannelijke collega meldt de dag erna in de groepsapp: ‘Hoewel ik mijn akker nog moet bekijken waar vijf span ossen op een keuring van mij en mijn kersverse bruid wachten vergader ik toch mee.’

Je kon de klok er op zetten.

menu