Schoentje zetten is er al jaren uit bij zoons. Logisch natuurlijk. Ze zijn te oud en los van dat ze de waarheid kennen achter Sinterklaas, maat 45 voor de schoorsteen is geen gezicht. Echter, wat mij deze week werd meegedeeld: ook pakjesavond is van de agenda. Dat vind ik jammer. Al ben ik de enige in het gezin.

Het wordt dus een avond als alle andere. Omdat er geen sport is, rommelen we ons door de zaterdag. Ontbijten, boodschappen doen, ik moet denk ik nog een gitaar ophangen, al weken beloofd en mijn vrouw gaat in de middag naar een vriendin.

Ik vermoed dat ik mij vroeg op de bank nestel om de krant te lezen en voetbal te kijken: Burnley - Everton. Lam liggen hoort er ook bij. De boog kan niet altijd gespannen zijn. Tegen vijf, zes uur koken, daarna film of serie en zo gaat de dag ook wel voorbij.

Het plan om toch ‘iets aan Sinterklaas’ te doen werd afgekapt door mijn vrouw. We waren waarschijnlijk toch niet compleet en voor wie deden we het nog. Zij vond: we doen wel cadeautjes met kerst. Oké. Nou ja, niet oké, het is abrupt, na vijftien jaar Sinterklaasavond, maar misschien moet ik het ook loslaten. Het leven gaat verder, we blijven niet eeuwig kind en over 500 miljoen jaar ontploft de zon, dus er beklijft sowieso niks.

Wat wel verbaast is dat deze week om de haverklap iemand aan de deur staat met een pakje. Misschien een uitvloeisel van Black Friday , maar ook bijzonder is dat ik gisteren hoorde dat alle leden van het gezin vanavond dus wél thuis zijn.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Columns