Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Als een rol folie

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Mijn vrouw wikkelt vier broodjes in aluminiumfolie en knikt naar de rol op het aanrecht: ,,Maak jij dat zo even weer klaar? Dat kun jij goed.’’

Lekker dan, denk ik. Waarna er nog van alles door mijn hoofd schiet dat ik hier niet zal herhalen, maar dat mijn kans op een hartelijk welkom door Petrus bij de Hemelpoort weer wat verkleint.

De strekking komt hier op neer: ‘Zo gaat het dus altijd in dit gezin. Zij scheuren zonder na te denken aan de aluminiumfolie, maken een puinhoop van de rol en een ander mag het dus weer oplossen. Na mij de zondvloed, die mentaliteit.’

Ik neem aan dat de problematiek rond aluminiumfolie bekend is.

Bij het afrollen is het opletten dat het materiaal over de hele breedte mee gaat. Bij de kleinste oneffenheid, in ons geval een deuk aan de zijkant, bestaat het gevaar dat er een puntje blijft hangen en de folie niet goed afrolt. Wie stug doorgaat ziet dat het afgerolde steeds smaller wordt en dat wat zitten blijft steeds breder.

Er zit niks anders op dan het eerste puntje op te zoeken dat is blijven hangen en de rest alsnog af te rollen. Een karwei dat arbeidsintensief en frustrerend is en vooral erg veel tijd kost. Tijd die we in de 21e eeuw niet meer hebben. Ik wil er daarom aandacht voor, want het is een onderschat probleem en ontwricht meer dan ons lief is. Dus let alsjeblieft gewoon op mensen.

Het leven is als aluminiumfolie.

Je moet het met beleid afrollen anders blijf je aan het pulken.

menu