Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Als we weggaan

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Het idee zit al een week of wat in mijn hoofd. Een lange tocht maken. Wandelen of fietsen. Een rondje Nederland, vanaf het noordoosten de kust langs en via de zuid- en westgrens terug. Ik hoef niet perse alleen, als mijn vrouw wil kan ze mee.

Raynor Winn deed het, met haar man Moth. Ze waren alles kwijt na een verkeerde investering, hij leed aan een dodelijke ziekte en uit pure wanhoop besloten ze het South West Coast Path te lopen, dik duizend kilometer langs de ruwe zuidkust van Engeland.

Wat intrigeert in het verhaal, opgetekend in Het zoutpad, is dat ze de dag met zeer weinig door moesten komen. Het echtpaar leefde op instant noodles , thee en water, hooguit een karamelsnoepje bij wijze van traktatie en alleen als ze geluk hadden kregen ze van iemand een gratis biertje, slaapplaats of maaltijd.

Hoewel de zorgen over hun toekomst bleven, deed de tocht hen lichamelijk goed. Ze vielen af, werden sterker en Raynor zag haar man, die voor het vertrek niet zonder hulp zijn jas aan kon trekken, op zeker moment met de tent boven zijn hoofd over het strand rennen, de spullen in veiligheid brengend voor het oprukkende water.

Het maakt nieuwsgierig. Hoe het mij, ons, zou vergaan. Gewoon wandelen, of fietsen en de dag met weinig doorkomen. Zonder drie maaltijden op een dag, een goed bed, televisie, douche, toilet en computer.

Ik wil het wel eens beleven. Al zit in het plan ook een vraag besloten. Als we weggaan, is dat ergens heen, of ergens vandaan?

menu