Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Altijd jong

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Mij bereikte een triest berichtje. Uit het niets. De man die het stuurde was zich daarvan bewust. Hij begon met: ‘mijn schoonzus is afgelopen weekend overleden. Je zal wellicht zeggen: wat heb ik daar mee te maken...’

Het schoot inderdaad even door mijn hoofd. Tot ik de naam zag. Want ik had er wel mee te maken. Ik heb de vrouw gekend. Ze was, lang geleden, eind twintigste eeuw, een collega. Het duurde even, maar ik had een gezicht: oh ja. En ook: ach.

Zij werkte er al toen ik er kwam en omdat ik nieuw op die afdeling was zocht ik houvast en zij was iemand waarover anderen zeiden: ,,Oh, dat weet Ina wel.’’ Of: ,,Moet je bij Ina zijn, die regelt dat.’’

Zoals elk bedrijf, afdeling of kantoor een Ina heeft die dingen weet en regelt die anderen niet weten en regelen. Als ik weer in blinde paniek bij haar stond klonk het: ,,Oh, doe ik wel even.’’

Ze was niet opvallend aanwezig, maar ook niet onopvallend.

Er waren dagen, in mijn herinnering, dat de collegae vaak bij haar bureau langsliepen. Zo vaak dat het opviel en het viel zelfs zo op dat ik niet anders kon dan ook even langslopen en toen de zak snoep zag.

We hebben elkaar, toen ik iets anders ging doen, nauwelijks nog gezien. Maar het werkt dus zo dat mensen met wie je korte of lange tijd te maken hebt, altijd onderdeel van jouw leven en wereld blijven.

Ik denk daaraan, sinds dat berichtje. Mijn beeld van haar is oud, van twintig jaar terug, maar ze blijft daarin wel voor altijd jong.

menu