Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Andere wereld

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Er is rust. We rijden niet, zoals voor corona, naar de winkel voor één fles shampoo of één pot chocopasta, maar in en om onze supermarkt is nooit gedoe. De regels zijn klip en klaar en de andere klanten en ik, wij gedragen ons.

De suggestie van de premier dat de supermarkten meer zouden kunnen doen in de strijd tegen het virus verbaast niet alleen de branche zelf, ook mij als klant in mijn kleine deel van de wereld.

Het enige dat we hier nog meer zouden kunnen bijdragen is geen boodschappen meer doen.

Het gebeurt dat ik iemand niet herken en twee dagen later denk: verrek, dat was die en die, maar we doorstaan deze ingewikkelde tijd als mensen die weten dat de persoonlijke vrijheid even plaats moet maken voor het algemeen belang. Ooit kijken we elkaar weer vol in de snufferd en praten dan wel bij. Ooit.

Terwijl wij ons koest houden blijf ik me verbazen over wat elders allemaal gebeurt. Mensen zijn stapelwild, maken elkaar uit voor rotte vis, knallen er waanzinnige theorieën uit en iemand in Borger praat met een steen.

Tijdens de ijstijd zijn veel stenen verdwaald geraakt en konden niet meer terug, zoiets. Daar is een documentaire over gemaakt, maar ik ga denk ik niet kijken.

Maarten van Rossem zegt dat als je de hele dag alle media volgt, er een beeld van de wereld ontstaat dat totaal niet klopt met de werkelijkheid . Een opluchting, ik dacht echt dat we bij ons niet normaal waren.

menu