Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Anders normaal

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Het zal weer anders worden, na de lockdown en de vakantie. We zeggen het tegen elkaar en de kinderen. Al bedoelen we eigenlijk dat het weer normaal wordt. De scholen beginnen en voetbal en hockey. Werken deden we al.

,,En jullie gaan die shitzooi op de kamers zelf opruimen.’’

,,Hoezo jullie?’’, reageert oudste, ,,ik heb het altijd netjes.’’

,,Klopt’’, zeggen wij en tegen jongste: ,,we bedoelen jou, verbeter je.’’

Een maandag als deze zou het begin van het nieuwe normaal zijn. Die wens werd in de eerste weken van de coronacrisis in ieder geval uitgesproken. De uitbraak was een wekker. Het moest anders.

Ik weet niet meer wat allemaal, maar inmiddels is duidelijk dat we dat helemaal niet willen. We mochten weer wat meer en dat lieten we ons geen twee keer zeggen. We werden zelfs nog wat brutaler en ongehoorzamer en tikten er links en rechts gewoon op los.

,,Snoepen is ook klaar’’, vervolgen wij, ,,niemand loopt ’s nachts meer door het huis te spoken en vanaf vandaag er is een nieuwe regel: kind op bed, foon in de kamer.’’

,,Ik snoep nooit’’, zegt jongste.

,,Klopt’’, zeggen wij en tegen oudste, ,,we bedoelen jou, verbeter je.’’

Waarna een be toog volgt over dat school ook anders moet, normaal zeg maar. Opletten in de klas, huiswerk direct maken en bij een toets niet tot het laatste wachten. Maar vandaag nog niet, want een ding is in het voortgezet onderwijs hetzelfde gebleven. Ze beginnen het nieuwe jaar met vrij.

menu