Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Bakkie pleur

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Hij kijkt me grijnzend aan: ,,Zo, nu even een bakkie pleur.’’ De uitdrukking past zo niet bij ons, wij zijn meer van het ‘ koffie, mag wel, joa’ en juist daarom is het grappig.

Oudste zoon drinkt al een tijdje koffie. Hoe hij er bij komt, geen idee, wij hebben het hem in ieder geval niet geleerd, nou ja, keer proberen, hier, neem maar slokje, op zijn dertiende of zo en wat toen wel opviel was dat hij zei ‘best lekker’, maar daar hebben we het bij gelaten en ineens is het bakkie pleur voor en na.

Het is een nogal vreemde benaming en Rotterdammers claimen dat het bij hen vandaan komt, evenals Hagenezen. Over de betekenis is evenmin eenduidigheid. Een lezing is dat visite aan het einde van een bezoek een kop koffie aangeboden kreeg. Het sein om daarna op te stappen, of in goed Rotterdams en Haags: oppleuren.

De oorsprong ligt mogelijk in de havens. Om meerdere redenen zelfs. Het werk was zo zwaar dat de mannen het huilen nader stond dan het lachen en aangezien ‘pleurer’ Frans is voor huilen en de koffie de ellende voor even deed vergeten klinkt het aannemelijk. Wellicht dat het daarom ook wel ‘bakkie troost’ wordt genoemd. Nog een optie: de werklieden legden iets niet neer, maar pleurden alles overal neer en ook de koffie pleurden ze in een bakkie.

Zoonlief wil tegenwoordig dus elke dag een bakkie pleur mee naar school.

We moesten daarom, naast een nieuwe gewone Dopper-bidon, ook een thermo Dopper-bidon voor hem kopen. 34 euro.

menu