Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Benen scheren

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Ze kwam na het video-overleg onze kant op. De chef had op het regiokantoor een afspraak met een verslaggever. Het was maandag, nog vroeg, maar wel al heel warm en de collega in kwestie, man van middelbare leeftijd, vroeg of ze er bezwaar tegen had als hij in boxershort aanschoof.

Een meer dan begrijpelijke vraag, aan het begin van de week waarin alle warmte- en droogterecords dreigen te worden verbroken.

Tropische temperaturen zijn niet erg, ik hou er wel van, alleen graag als ik daadwerkelijk in de tropen ben en op het strand lig en niet als ik achter de computer zit en moet nadenken.

Zelfs praten blijkt een opgave en het is niet gek dat alle mannelijke collega’s op kantoor die ochtend in korte broek zijn. Een naar ik vermoed uniek moment in de roemruchte geschiedenis van ons bedrijf, aangezien het in principe not done is.

Wij hebben een cruciaal, maar ook publiek beroep. Journalisten komen bij de mensen thuis, negen van de tien keer als er stront aan de knikker is en ook al hebben we geen beste reputatie, mensen gaan er al van uit dat we gescheiden zijn, een alcoholprobleem hebben en geen manieren, het minste dat we kunnen doen als we langskomen, is onze ledematen uit het zicht houden.

De chef zegt in het video-overleg echter akkoord te zijn. Op een voorwaarde: ,,Jullie moeten je benen scheren.’’

Ik kijk even naar de collega’s, meer precies naar die benen en zeg: ,,Geloof me, dat wil je niet .’’

menu