Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Bij een hoogholtje

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Een filmpje uit Giethoorn. Bootjes in het water, dicht op elkaar, in de buurt van een loopbrug, die wij ‘hoogholtje’ zouden noemen. Het is een drukte van belang, althans, er zijn veel mensen te zien en er is iets aan de hand.

Het lijkt in alles op een matpartij. Mensen springen opeens uit de boot, in het water en op de wal, zoiets. Er wordt getrokken, geduwd, er klinkt gegil van vrouwen, of meisjes. Een man klimt op de kade en staat naast een andere man. Hij doet eerst niks en neemt de ander plotseling in de heupzwaai. Ik zie de video met stijgende verbazing en ik denk: Wat mis ik? Waarom zijn mensen zo?

Je hebt of huurt een bootje en je gaat in het weekend varen om plezier te hebben. Want dat is leuk, het water op, tijdens een van de laatste zonnige middagen van het jaar. Toch? In principe ga je niet naar Giethoorn om te vechten. Of ik heb onder een steen gelegen en niet meegekregen dat dat in principe wel de bedoeling is.

De vechtpartij, mishandeling, las ik later, is in het filmpje niet eens het grootste probleem. Wat opvalt is het aantal mensen zo dichtbij elkaar. Hutjemutje.

We zitten bijna op tweeduizend besmettingen per dag en ik snap dit dan niet.

Ik snap het echt niet.

Zonder iedereen over één kam te willen scheren: we kunnen niet met vrijheid omgaan. Kan niet anders of we gaan opnieuw richting lockdown en ik zal deze week alvast een voorraad boodschappen inslaan. Het is weer tijd voor bananenbrood.

menu