Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Bij nacht in het veld

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Je denkt: het kan niet erger, maar toch. We gaan al schaapherders uitschelden. De agressie in het stroomdal van de Drentsche Aa loopt inmiddels de spuigaten uit. Het blijft niet bij woorden, er wordt zelfs gespuugd en een wandelaar laat zijn herdershond los op de bordercollie van een herder omdat het beest losliep.

Het wordt lastig om de samenleving bij elkaar te houden als we dat soort dingen moeten blijven uitleggen. Zelfs al heb je slechts lagere school gehad, dan nog weet je dat een hond van een herder los moet, omdat het anders behoorlijk ingewikkeld, lees: onmogelijk, wordt een kudde schapen bijeen te houden.

We worden maar bozer en bozer en zijn er dus zover mee heen dat bodycams op de hei nodig zijn. De dag is niet ver meer dat de ME charges gaat uitvoeren in een natuurgebied. Terwijl het nog niet zo lang geleden is dat de vingers verwijtend naar de voetballerij wezen omdat je alleen dáár hooligans had.

Maar in 2020 staan ze schuimbekkend voor verplegers, joelend voor hulpverleners, lopen op straat en in de winkels terwijl dat niet kan en zoeken de mazen van de wet om coronamaatregelen te omzeilen.

Ik zou niet weten waar dat kan, anders zou ik me ergens plaatsvervangend gaan schamen voor de mens.

We leren niets, maar dan ook niets van de geschiedenis. De wereld zou er heel anders hebben uitgezien als we dik tweeduizend jaar geleden waren gaan schelden op de herdertjes die bij nacht in het veld lagen.

menu